facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

O γύρος του θανάτου (κτηνιατρική ιστορία)

  • Επιμέλεια:  

Γύρος του θανάτου = Χώρος θεάματος παλιών λούνα παρκ. Μοιάζει με μεγάλο βαρέλι. Το εσωτερικό τοίχωμα του βαρελιού ορθώνεται κάθετα σε ύψος 5,5 ολόκληρων μέτρων και οι κίτρινες τάβλες φάρδους μόλις μισού μέτρου είναι τοποθετημένες περιφερειακά του πάτου του βαρελιού με μια κλίση 135 μοιρών. Σε αυτόν τον τοίχο σκαρφαλώνει μια μοτοσυκλέτα με τον ριψοκίνδυνο αναβάτη να στριφογυρίζει με 35km/h

Ευθανασία- ιατρική πράξη σε ανθρώπους και ζώα που σκοπό έχει την πρόκληση ανώδυνου θανάτου. Στην ιατρική των ζώων γίνεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη χορηγείται συνήθως κάποιο ηρεμιστικό-μυοχαλαρωτικό και στην δεύτερη κάποιο δυνατό ναρκωτικό ενδοφλεβίως. Από μόνη της  η πρώτη φάση(χορήγηση ηρεμιστικού)  δεν είναι ικανή για πρόκληση θανάτου.

                                                 Ο γύρος του θανάτου

- Αισθάνομαι σαν την τελευταία μύγα του σπιτιού, στην αρχή του χειμώνα, που σιγοπερπατάει στο ζεστό τζάμι του παραθύρου μήπως και κρατηθεί στη ζωή λίγες παραπάνω ώρες.  Όσο και να παλεύω με τον χρόνο αυτός θα  κερδίσει. Όπως πάντα.  Θέλω όμως την παρέα της μικρής μου στο ταξίδι. Μόνη δεν θα αντέξει. Παλιόγρια  είναι σαν και μένα είναι και τα γέρικα δέντρα δεν τα ξεριζώνεις για να τα φυτέψεις άλλο - πεθαίνουν..

Το δωμάτιο θύμιζε φαρμακείο με τα δεκάδες  μπουκάλια και χάπια παντού. Η μυρωδιά βαριά, γήινη να σε προϊδεάζει για την ένωση του σώματος με τη γη που πλησιάζει αδυσώπητα.  Στα πόδια του κρεβατιού βρισκόταν μόνιμα  κουλουριασμένη η ήρεμη σκύλα της.  Του μιλούσε μισοξαπλωμένη, έχοντας δύο κιτρινισμένα μαξιλάρια στην πλάτη, με μια αίσθηση  γαλήνης  και δύναμης, θαρρείς ξεκούραστη,  παρά την περασμένη της ηλικία και την αρρώστια που την έλιωνε μέρα με τη μέρα. Όταν προσπαθούσε να εξηγήσει μέσα του αυτή την αντίφαση κατέληγε στο ότι το πιο δυνατό δάκτυλο που χτυπούσε τα πλήκτρα στην γραφομηχανή της μνήμης του  ήταν το δάκτυλο της φωνής. Αναδυόταν ο ήχος από λέξεις, φράσεις, μελωδίες  -όλα στοιβαγμένα  στο βαθύ σεντούκι του μυαλού-  και αμέσως ξεπρόβαλε μια όμορφη εικόνα της στο πανί του εγκεφαλικού του προτζέκτορα.  Ήταν  αυτή της πρώτης τους γνωριμίας. Είχε τότε μια δροσερή και  ζεστή φωνή και όχι την τωρινή που την παραμόρφωνε, ευτυχώς όχι συνέχεια,  το χνώτο του θανάτου. Μερικές φορές πάλι την φανταζόταν στα πρωτονιάτα  της, λυγερή και εύθραυστη, αισθαντική και παντοδύναμη όπως  στις ασπρόμαυρες  φωτογραφίες των γυναικών με τα μαζεμένα μαλλιά και το αμήχανο σεμνότυφο  χαμόγελο  πάνω στα βαριά έπιπλα των παλιών αρχοντικών. Υπήρχαν αρκετές τέτοιες στο  παλιό διαμέρισμα.  Εντύπωση όμως του είχε κάνει  εξ αρχής μία, που την έδειχνε  με καπέλο, λευκό φουλάρι και σκούρα γυαλιά να ιππεύει ένα πελώριο μαύρο άλογο δίπλα σε  έναν  ευθυτενή άντρα με στολή, γυαλισμένες  μπότες, αυστηρό ύφος και λεπτό μουστάκι, που  το κρατούσε γερά από τα γκέμια. Χαμογελούσε αμήχανα.

  Συχνά  μετά από την εξέταση της σκύλας,  που γινόταν συνήθως στο σπίτι και κατά προτίμηση στο τέλος της ημέρας του, τα λέγανε. Εκείνη  τον συμβούλευε όχι πάντα διακριτικά και μοιραζόταν μαζί του γενναιόδωρα τη σοφία της. Συνάμα ένας γοητευτικός  κυνισμός μπαινόβγαινε στις συνομιλίες  τους. Όσο μάλιστα αυτή μεγάλωνε, τόσο πιο έντονο ήταν το άρωμά του, αφού ό κυνισμός είναι η αδρεναλίνη των ηλικιωμένων

 Ήταν μαγεμένος όμως με την φωνή της. Όταν την έπιανε το μεράκι και το παράπονο  τραγουδούσε και άρχιζε  να πάλλεται από πάθος και σπαραγμό.  Ίσως σε κάποια άλλη ζωή  υπήρξε  εκφωνήτρια ραδιοφώνου, αφηγήτρια παραμυθιών ή τραγουδίστρια σε καφέ αμάν της ανατολής.  Αυτός πάλι έτρεφε μεγάλη αγάπη για τον καθαρό  ελληνικό ήχο. «Ποιοτική  είναι όποια μουσική  παράγει γνήσια συναισθήματα » του έλεγε όταν  προσπαθούσε να της εξηγήσει την σύγχρονη βιομηχανοποίηση της μουσικής που και ο ίδιος  αποδοκίμαζε, ενώ μονοσήμαντα προσπαθούσε ανεπιτυχώς, να ορίσει την ποιότητα στη μουσική. Μερικές φορές έστηναν αυτοσχέδιες μικρογιορτές  με συνοδεία αλκοόλ καιμουσικής  παλιών δίσκων βινυλίου  που γυρνούσαν σαν περιστρεφόμενοι δερβίσηδες σεέναπικαπ καιέλεγανιστορίεςαπότοπαρελθόν, κυρίως το δικό της. Μικρασιατικής καταγωγής και από φτωχή οικογένεια πέρασε δύσκολα αν και πολλοί νομίζουν ότι  στους παλιούς χρόνους επικρατούσε η αθωότητακαιηαγνότητα. Δυστυχώς όμωςταβάρβαραανθρώπιναένστικτακυριαρχούσαν πιο εύκολα απ’ ότι σήμερα. Ηχρυσόσκονη του χρόνου πασπαλίζει  το δύσκολο παρελθόν  και δημιουργεί μια τεχνητή νοσταλγία για ότι χάνεται. Όταν  του μιλούσε για τα άσχημα της ζωής ηφωνή  της άλλαζεχροιά, κατάστιγμέςκόμπιαζε, κατέβαινεένα-δυότόνους,συχνάβράχνιαζε και σκοτείνιαζε , έτοιμηνασυνδεθεί με τα  βαριά σύννεφα των ματιών της και να ανοίξει την κάνουλα των δακρυικών σάκων τους.

   Έτσι και τώρα δεν έβλεπε την ίδια παρά μόνο τη μορφή που του ζωγράφιζε  η φωνή της μπαίνοντας στις σάλπιγγες των αυτιών του και ας στεκόταν μπροστά της  αμήχανος και συγκινημένος σαν  προσκυνητής  αρχαίας θεότητας, που την προστάτευε ο σκύλος-φύλακάς του ιερού της. Πώς μπορούσε να μην δεχτεί την πρόσκλησή της – τον ήθελε για κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Επιβεβαίωσε  ότι περίμενε την τελική του απάντηση στην γνωστή πρόταση της που απέφευγε να δώσει.  Ήταν από τις αγαπημένες του πελάτισσες και την ένιωθε δικό του  άνθρωπο, αφού η ζωή του τα έφερε έτσι και από συγγενείς δεν είχε πια κανέναν δίπλα του.

   Ο ενικός στις κουβέντες τους καθιερώθηκε από τις πρώτες επισκέψεις  πριν αρκετά  χρόνια. Του θύμιζε την γιαγιά του- οι φωνές τους έμοιαζαν -που τον μεγάλωσε και του τραγουδούσε παιδάκι.  Όταν αυτή χάθηκε απρόσμενα  μέσα σε μια στιγμή σε ένα δυστύχημα, το παιδάκι  έμεινε με την  αναπάντητη  απορία  της απώλειας και του τέλους. Ίσως  αυτό να τον έκανε να ασχοληθεί αργότερα με τον αγώνα της ζωής ενάντια στη φθορά και να μην πιστέψει  ποτέ σε ανώτερες εξουσιαστικές δυνάμεις.  Έτσι έγινε γιατρός ζώων. Είναι που τα ζώα δεν έχουν  ‘άγχος θανάτου’ και αυτό τον ηρεμούσε στην μεταξύ τους επαφή.

  .  Κάποτε της είχε περιγράψει την γυναίκα με την οποία αποφάσισαν να μοιραστούν τις ζωές τους, αλλά εκείνη δεν συμμερίστηκε τον ενθουσιασμό του χωρίς να  το αιτιολογήσει πειστικά. Ίσως  διαισθητικά ή και από μια ανομολόγητη θηλυκή κτητικότητα  προς τον προσκυνητή της. Της είχε θυμώσει για την χλιαρή αντίδραση, αλλά αργότερα κατάλαβε ότι η λογική δεν ελέγχει το συναίσθημα σε καμία ηλικία, απλά το κρύβει σαν την παιδική σκανταλιά που πάντα φανερώνεται.  Ο ίδιος δεν τολμούσε τότε να παραδεχτεί την αληθινή αιτία ούτε στον εαυτό του, αφού ισχυριζόταν  πως την έψαχνε ακόμη- δειλός ήταν πάντα. Έτσι μετά από έναν σύντομο γάμο  ήρθε ο χωρισμός. Έκτοτε ζούσε με ανασφάλεια και φοβίες    προσπαθώντας άτσαλα να ζει σαν αιώνιος έφηβος.  «Ο παντρεμένος ζει σαν  ζώο και πεθαίνει σαν άνθρωπος ενώ ο εργένης το αντίθετο» έλεγε  χαμογελώντας προσποιητά στις παρέες του. Την βραδινή  μοναξιά όμως δεν είχε καταφέρει ακόμη να την αγαπήσει, μα ούτε και οι ανάλαφρες συντροφιές του μπορούσαν να σηκώσουν  το αυξανόμενο βάρος της. Προτιμούσε πάντα μετά τη σωματική ικανοποίηση  να συνοδεύει τις ερωμένες  στα σπίτια τους.  Μετά την περίοδο της άγριας νιότης  του, άρχισε να δίνει μεγαλύτερη σημασία στον κοινό ύπνο παρά στη σαρκική επαφή. Όταν μετά από καιρό δεν ξύπνησε μόνος  στο κρεβάτι, ήταν όταν πρωτοκοιμήθηκαν  με την μετέπειτα σύζυγό του. Μέχρι την περίοδο των ‘κραυγών΄ ποτέ δεν ξύπνησαν χώρια..

  Θα  ήταν πάλι στην περίοδο που οριοθέτησε το άβατο του μοιρασμένου κρεβατιού όταν έπαψε να πιστεύει στις αθώες φιλίες μεταξύ αντρών και γυναικών. Όταν τις δοκίμαζε  πάντα το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο- οέρωτας σε κάποια μορφή του.  Στην αρχή του πέρασε  από το μυαλό η σκέψη μήπως υπόβοσκε κάτι ερωτικό μεταξύ τους, αλλά η ασφάλεια της ηλικιακής διαφοράς  προστάτευε την σχέση τους.   Χήρα από χρόνια αυτή, είχε βιαστεί να  πετάξει τα μαύρα. Ατύχημα σε άσκηση και ο ταγματάρχης αποχώρησε νωρίς από την  ζωή της. Του είχε αποκαλύψει κάποτε ότι ο έρωτας που της  πούλησε ο μακαρίτης ήταν κάλπικος. Μέθυσος και βίαιος χαρακτήρας,  την ταλαιπώρησε ευτυχώς για λίγο. Τότε τα διαζύγια ήταν μόνο για τους  μεγαλοαστούς. Το ατύχημά του δεν ήταν κάποια σπουδαία ανδραγαθία όπως την πρώτη φορά νόμισε αλλά τροχαίο εν ώρα υπηρεσίας  λόγω μέθης. Έπεσε τότε το σόι του συζύγου, μια ισχυρή φιλοκυβερνητική οικογένεια  στρατιωτικών  και κατάφεραν να σβηστεί  η μέθη από το πόρισμα και να γραφτεί μόνο το «πεσών εν ώρα υπηρεσίας», αφήνοντας στη όμορφη χήρα μια ισόβια αξιοσέβαστη σύνταξη ούτως ώστε να μην χρειαστεί να εργαστεί ποτέ της. Μόνο για τη σύνταξη  και για την μονάκριβη κόρη τους  τον μνημόνευε αραιά και που. Αργότερα η κόρη, που την  μεγάλωσε δύσκολα μόνη, έφυγε για σπουδές  στην Ευρώπη που τόσο θαύμαζε και εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα. Απομακρύνθηκαν έτσι ακόμα περισσότερο και αυτό την πονούσε. Τα εγγόνια της τα έβλεπε μόνο τα καλοκαίρια. Με δυσκολία  μιλούσαν την ελληνική και έτσι είχαν χάσει το εισιτήριο για το ταξίδι στη παραμυθοχώρα  της γιαγιάς τους. Αγγλοσάξωνας ο γαμπρός, πέρασε την γραμμή του νωρίς και έτσι η Ελληνίδα  μάνα παραγκωνίστηκε άδοξα. Τόσο απογοητευμένη ήταν από τις μεταξύ τους σχέσεις  που όταν  τυπικά της πρότειναν να την πάρουν μαζί τους στον ευρωπαϊκό βορρά για να γεράσει κοντά τους, νόμισε ότι την προσκαλούν σε απογευματινό τσάι. Αρνήθηκε αμέσως κάνοντας ένα ειρωνικό σχόλιο για τους  «κρυόψυχους καταθλιπτικούς  βορειοευρωπαίους»  και παραιτήθηκε βουβά από την σχέση τους.

 Συχνά σε τέτοιες συζήσεις του επαλάμβανε  με πίκρα την αγαπημένη της φράση από την «Άννα Καρένινα» του Τολστόι  που την υιοθέτησε αβίαστα και ο ίδιος - «Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια  όμως, είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο». Ο  ίδιος όταν διαχώριζε τους ανθρώπους σε αυτές τις δύο κατηγορίες, έβρισκε συχνά ένα διαστροφικό ενδιαφέρον στις αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας .

 Εκείνο το βράδυ η συνάντησή τους κράτησε λίγο αφού η ισχυρή δόση του τελευταίου παυσίπονου της έφερε υπνηλία. Αυτός είχε αρκετό χρόνο να ετοιμαστεί  για τη βραδινή του περιπέτεια με εκείνη την νεαρή σερβιτόρα που γνώρισε πρόσφατα. «Σε παρακαλώ, δέξου την πρότασή μου. Για μένα θα είναι το καλύτερο δώρο για το ταξίδι μου. Αλλά πρέπει να γίνει  την ίδια μέρα,  πριν πλακώσουν τα αρπακτικά ,οι συγγενείς μου. Δεν το αγαπούν και θα το πετάξουν στο δρόμο όπου θα βασανιστεί άδικα. Θα σε ειδοποιήσει η κοπέλα  που με φροντίζει».

 Το ύφος της δεν σήκωνε εύκολα απόρριψη. Πως όμως θα μπορούσε να αφαιρέσει την ζωή ενός πλάσματος ακόμα και πολύ γερασμένου, χωρίς να είναι σίγουρος ότι υποφέρει; Είχε το δικαίωμα;  Κάποτε ένας παλιός  και αγαπημένος συνάδελφος,  που είχε μαθητεύσει δίπλα του στα πρώτα επαγγελματικά βήματα, του ανακοίνωσε ξαφνικά ότι μετά από εικοσιπέντε χρόνια πρακτικής , θα σταματούσε να κοιμίζει ζώα για λόγους αρχής.  Επρόκειτο για έναν ανήσυχο  και ασυμβίβαστο άνθρωπο. Βλέποντας  μερικά βιβλία για την ουράνια ζωή που κουβαλούσε στο ιατρείο και έχοντας κάνει μαζί του αρκετές φιλοσοφικές και θρησκευτικές  συζητήσεις , υπέθεσε τότε ότι κανείς μετά  από το πρώτο μισό της  προσδόκιμης  ζωής του, αρχίζει να αναθεωρεί νεανικές αντιλήψεις  για το πριν, το μετά, τα ουράνια και τα επίγεια. Αλλά τότε ήταν ακόμη πολύ νέος για τέτοιες αναζητήσεις και του έμοιαζε γραφική μια τέτοια στάση ζωής. Τώρα όμως  που η πρεσβυωπία έγινε αχώριστη φίλη του και έχοντας ο ίδιος αγγίξει εκείνο το αφηρημένο αλλά και τόσο συγκεκριμένο σημείο του ‘μισού’, είχε αρχίσει να ψάχνει  περισσότερο και να σκέπτεται  πιο συναισθηματικά.  Δεν είχε αναθεωρήσει όμως την θέση του για την ευθανασία- όταν τα ζώα υπέφεραν  και δεν υπήρχε καμία πιθανότητα βελτίωσης  τα ανακούφιζε χωρίς  ενοχές.  Μάλιστα όταν επιτράπηκε και  η ίδια επιλογή και για τον άνθρωπο σε κάποιες  κοινωνίες το θεώρησε μεγάλο βήμα προόδου.

 Από την άλλη το γέρικο τούτο ζώο αν και στραπατσαρισμένο από την σκουριά του χρόνου, δεν έδειχνε να υποφέρει από κάτι τόσο  πολύ που να δικαιολογήσει την επιλογή που πιεστικά  πρότεινε το αφεντικό του. Ένα  συνηθισμένο πρόβλημα στην καρδιά, ο γεροντικός καταρράκτης, τα  «αρθριτικά» των υπερήλικων και το ρυτιδιασμένο δέρμα με το αραιό τρίχωμα ήταν οι απώλειες του κορμιού του στα  πολλά και ευτυχισμένα χρόνια ζωής του. Στην αρχή της αρρώστιας της, τον είχε ικετέψει  να «κοιμίσει»  και την ίδια όταν θα ζόριζε  πολύ η κατάσταση.  Ευτυχώς τα σύγχρονα παυσίπονα έχουν θεαματικά αποτελέσματα σε μερικές περιπτώσεις-έτσι αυτή γλύτωσε τους αφόρητους πόνους και αυτός έναν ακόμη προβληματισμό. Για το σκυλί της όμως  θα το σκεφτόταν αλλιώς.

 Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, έσφιξε και φίλησε απαλά τα δυο της χεράκια που τα ένιωσε σαν μικρά λεπτά ξερόκλαδα, χάιδεψε βουρκωμένος  την σκύλα που αμέσως του γύρισε την κοιλιά της και ανανέωσαν τη συνάντησή τους. « Σ’ευχαριστώ πολύ. Τώρα μπορώ επιτέλους να ξεκουραστώ» είπε και η γαλήνη ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της. Στην πόρτα η γυναίκα που την φρόντιζε του είπε χαμηλόφωνα  ότι και οι δυο τους  σταμάτησαν να τρώνε εδώ και λίγες ημέρες. Κακό σημάδι σκέφτηκε. Σήκωσε  ελαφρά τους ώμους, δεν βρήκε κάτι έξυπνο και ιατρικό μαζί να πει, καληνύχτισε και βγήκε στον διάδρομο. Πάτησε το κουμπί του ταλαιπωρημένου ασανσέρ και περίμενε.

 Βρισκόταν τώρα μέσα στην παλιά μισοφωτισμένη ξύλινη καμπίνα  που μοιάζει με το εσωτερικό μεγάλου κυλίνδρου. Πατάει το κουμπί του ισογείου αλλά η καμπίνα αρχίζει να ανεβαίνει συνεχώς.  Αφηρημένα κοιτάζει μέσα στον βρώμικο ραγισμένο καθρέφτη. Χλωμός και αξύριστος παρατηρεί τις ζάρες στο αυλακωμένο πρόσωπό του-  έχει ανάγκη από φροντίδα και θαλπωρή. Νιώθει ότι μεγάλωσε πολύ. Ξαφνικά  το είδωλό του εξαφανίστηκε. Ένα μωρό τον κοιτάζει βουβό και λυπημένο μέσα από το γυαλί. Τεντώνει τα τρυφερά του χεράκια αλλά λίγο πριν τον αγγίξει, χάνεται απότομα. Σκοτάδι. Σε λίγο  ξεπροβάλει ένα παλιό λούνα παρκ. Στην άκρη του ‘ ο  γύρος του θανάτου’, αυτή η ιδιόμορφη κατασκευή σαν μεγάλο βαρέλι  που τον γοήτευε από μικρό παιδί. Μπαίνει μέσα  του και στέκεται όρθιος στο κέντρο. Η  γυαλιστερή σκουρόχρωμη μοτοσυκλέτα  ξεκινάει  τους γύρους βγάζοντας σε κάθε γκαζιά από τα μαυροκαπνισμένα σωθικά, μεταλλικές κραυγές που του τρυπούν τα τύμπανα. Βουλώνει τα αυτιά  του με τα χέρια. Την καβαλάει εκείνη της φωτογραφίας με το μαύρο άλογο-είναι  νέα, τώρα χαμογελάει χωρίς προσποίηση, δείχνει δυνατή και όμορφη. Στη κοιλιά της κουλουριάζεται η γερασμένη σκύλα. Ξεκινούν τους γύρους. Το λευκό της φουλάρι χορεύει στον αέρα. Σε κάθε γύρο αυτή γερνάει ενώ η σκύλα δείχνει νεότερη.  Στροβιλίζονται στα πλάγια τοιχώματα του  βαρελιού ξανά και ξανά. Σύντομα αυτή είναι πια μια  ξερακιανή γριά ενώ η σκύλα της ακόμα πιο νέα-σε λίγο είναι κουτάβι, μετά ένα σκυλίσιο έμβρυο, έπειτα ανθρώπινο έμβρυο που στον τελευταίο γύρο έχει απομείνει ολομόναχο  πάνω στην κοιλιά της. Η γριά σταματάει το εξημερωμένο πια σιδερένιο θηρίο. Τον πλησιάζει. Είναι πλέον η πρώην γυναίκα που του δίνει το  αγέννητο παιδί τους.  «έλα χάιδεψε το στη κοιλίτσα του» τον παρακινεί- είναι ζωντανό, το νιώθεις;  Από τις άδειες κερκίδες τους παρατηρούν ανέκφραστοι  η γιαγιά  του και ο παλιός  συνάδελφος. Φορούν όλοι μαύρα γυαλιά.

  Πετάχτηκε από το κρεβάτι του λαχανιασμένος – έσταζε ιδρώτα!  Πάλι εκείνη! Μπήκε απρόσκλητη στο όνειρό του όπως κάθε φορά που το σώμα του έμπαινε σε κάποιο άλλο. Είχαν γνωριστεί σε ένα περιοδεύον  λούνα παρκ όπου είχαν εντυπωσιαστεί και οι δυο από τον γύρο του θανάτου. Τους άρεσαν οι μοτοσυκλέτες, τα ταξίδια και τους γοήτευαν τα ξεχωριστά θεάματα.  Αγαπήθηκαν  παθιασμένα  και γρήγορα παντρεύτηκαν για να προστατεύσουν τον έρωτά τους από την φθορά της καθημερινότητας. Αγαπούσαν τα παιδιά.  Αυτή νεαρή τότε δασκάλα  πίστευε ότι μόνο έτσι ολοκληρώνεται κάποιος. Σύντομα ήρθε το ευχάριστο. Ο φίλος γυναικολόγος, όταν διαπίστωσε κάποια μικρή απόκλιση στις προγραμματισμένες εξετάσεις των τελευταίων μηνών της εγκυμοσύνης, βιάστηκε να την παραπέμψει σε ειδικό γενετιστή. Άρχισε τότε η αριθμολαγνεία των ειδικών. Σε κάθε νέα εξέταση τα αποτελέσματα ήταν εναντίον τους. Ο ορθολογισμός και η στατιστική λύγιζε σταθερά το ένστικτο της μάνας που επέμενε ότι όλα είναι καλά. Απεγνωσμένος ο ίδιος πήγε στην απέναντι πλευρά της ζυγαριάς που έγειρε προς την δύσκολη επιλογή. Όταν αυτή πραγματοποιήθηκε, η μάνα δικαιώθηκε με τον πιο φρικτό τρόπο- κουβαλούσε ένα γερό μωρό που δεν επιβίωσε αφού η πρόωρη ανθρώπινη παρέμβαση του στέρησε τον ζωτικό  χωροχρόνο.  Ταυτόχρονα οι σοβαρές επιπλοκές, την τοποθέτησαν στον μακρύ κατάλογο των υπογόνιμων γυναικών. Ο γενετιστής  προσπάθησε μάταια  να τους αναλύσει την έννοια  του στατιστικού λάθους στο αντικείμενό του και ο γυναικολόγος την παρουσίαση των σύγχρονων μεθόδων αναπαραγωγής και τις παρενέργειές τους.  ΄Επειτα εγκαταστάθηκαν στο σπιτικό τους οι Ερινύες. Δεν άργησαν οι καυγάδες, οι φωνές και οι κραυγές..σαν να ούρλιαζε το μωρό μέσα από το στόμα της μάνας του. Κανείς δεν μπορούσε να ακούει τον ήχο του. Ακολούθησε ένα  λυτρωτικό και για τους δύο  διαζύγιο.  Κάποιες φορές πρέπει να αφήσεις αυτό που αγαπάς για  να σωθείς.

  Άναψε τσιγάρο να ξεθολώσει και έβαλε  ποτό. Τελευταία  ήθελε συχνότερα το αλκοόλ- τον μούδιαζε γλυκά και τον εμπόδιζε να σκέφτεται.  Ευτυχώς  η σερβιτόρα δεν είχε παραβιάσει το άβατο του   κοινού ύπνου ούτε εκείνη τη φορά.  Δεν άντεχε να εξηγήσει τίποτα και σε κανένα.  

 Το επόμενο πρωί το κουδούνι στο ιατρείο του χτύπησε νωρίς. Τον επισκέφθηκε η γυναίκα που  φρόντιζε την πελάτισσά του για να του ανακοινώσει ότι το τελευταίο ταξίδι της  ξεκίνησε ήσυχα την  προηγούμενη νύχτα. Έπρεπε αυτός να φροντίσει το θέμα του ζώου σύντομα γιατί το σπίτι θα έκλεινε μέχρι να φθάσει η κόρη της από την Ευρώπη για τα διαδικαστικά.  Με μηχανικές κινήσεις έβαλε στη τσάντα του τα απαραίτητα και έφυγαν μαζί για το σπίτι. Ακόμα όμως δεν ήταν σίγουρος για την απόφαση του.

 Το ζώο καθόταν κουλουριασμένο στο ίδιο σημείο που κάθε φορά το έβρισκε-στην άκρη του άδειου πλέον κρεβατιού. Έδειχνε πολύ εξουθενωμένο. Ήρεμο, ανασαίνοντας αργά, κούνησε λίγο την ουρά του μόλις τον είδε και γύρισε ανάσκελα για τα καθιερωμένα χάδια στην κοιλιά. Άναψε τσιγάρο και ζήτησε ένα ποτό από αυτό που τον κερνούσαν κάθε φορά. Η σκέψη ότι έπρεπε να εκτελέσει τώρα την δύσκολη επιλογή τον πίεζε αφόρητα. Τρέμοντας ελαφρά στα χέρια, του  χορήγησε το ηρεμιστικό, πέρασε το στηθοσκόπιο στον λαιμό και τοποθέτησε τον σφικτήρα στο πόδι του ζώου για να φουσκώσει η φλέβα. Πάντα περίμενε δέκα λεπτά για να φανεί το αποτέλεσμα του ηρεμιστικού, πριν προχωρήσει στη φάση που σηματοδοτεί το τέλος- την ενδοφλέβια ένεση.

 Μόλις  χορήγησε  το ηρεμιστικό το ζώο κούνησε για μία φορά την ουρά του, πήρε μια βαθιά αναπνοή, ενώ στο στηθοσκόπιο δεν άκουγε πλέον καρδιακούς παλμούς. «Έφυγε» πριν καν ακόμα  γεμίσει την σύριγγα για την δεύτερη φάση. Του έκλεισε τα μάτια  και χάιδεψε για τελευταία φορά τη ζεστή του κοιλιά. «Καλό ταξίδι. Σ’ ευχαριστώ» είπε χαμηλόφωνα. Έκλεισε τα μάτια ανακουφισμένος, άδειασε το ποτήρι του και ξαναγέμισε αργά τα πνευμόνια του με καπνό.

 Το βράδυ στο διαδίκτυο αναζήτησε τα στοιχεία του παλιού του συναδέλφου. Χάρηκε όταν τον ανακάλυψε σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Θυμόταν  πως δεν άντεχε τους  πολλούς ανθρώπους και αγαπούσε τους ανοικτούς ορίζοντες. Ήθελε να γεράσει σε ένα ανθρώπινο μέρος και γι ’αυτό σχεδίαζε να εγκαταλείψει την μεγαλούπολη λίγο πριν τη σύνταξη. Το άλλο πρωί συνομιλώντας  στο τηλέφωνο  αποδέχτηκε αμέσως την πρόσκλησή  του για να τον επισκεφθεί τις επόμενες ημέρες. Ανυπομονούσε να μάθει σε ποιους  προορισμούς είχαν φτάσει  οι πνευματικές του αναζητήσεις. Πάντα εύρισκε ενδιαφέρουσα την ανάγκη του ανθρώπου για έναν πνευματικό καθοδηγητή.  Δεν του ταίριαζαν οι  κάθε είδους ρασοφόροι  αλλά τον γοήτευε η ιδέα να δείχνει τον χάρτη των πνευματικών του  διαδρομών σε κάποιο πλοηγό που χρησιμοποιεί το ίδιο μετρικό σύστημα με τον ίδιο.

  Όταν θα επέστρεφε με τις καινούριες συντεταγμένες της πορείας του, σκόπευε  να αναζητήσει την επισκέπτρια των βασανιστικών του ονείρων και να διεκδικήσει απαντήσεις:  από εκείνη και κυρίως από τον εαυτό του, αφού  ο γύρος του δικού του θανάτου φάνταζε πια, ανησυχητικά  κοντά…

back to top

jobs1    9160 Purina PPD Banner 300x90px-01    sales1

Χορηγός επικοινωνίας

eke  logo hcavs1      ivsa-sal2  ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information