facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

Μια επίσκεψη... αλλιώτικη (κτηνιατρική ιστορία)

  • Επιμέλεια:  

Ήταν μια ημέρα φθινοπωρινή αλλά ηλιόλουστη…. Είχε βρέξει και στην βεράντα που ήταν το μεγάλο κλουβί μου, άρχισε να κάνει ψύχρα το βράδυ. Την ημέρα όμως ήταν ωραία να κοιτάζω μακριά τριγύρω όσο έφτανε το μάτι μου το γαλάζιο του ουρανού και να χορταίνω κίτρινα λουλουδάκια, έστω και χωρίς να τα μασουλάω … Χρυσάνθεμα τα έλεγε η κυρά Μάσα, η γυναίκα που έπλενε τη βεράντα και μου μιλούσε μιαν άλλη περίεργη γλώσσα που δεν είχα ξανακούσει όμως την ψιλοκαταλάβαινα κι αυτήν ….

Η δικιά μου μια μέρα μου είπε χαμογελώντας:

-Κουνελίνι μου, νομίζω πως είναι ώρα να εκπαιδευτείς και στα Ρώσικα, για να ξέρεις πότε η Μάσα σου λέει γλυκόλογα και πότε είναι νευριασμένη με τα άχυρα και τα χόρτα που γεμίζεις τη βεράντα μας …

-Σιγά τώρα μην κάτσω να μάθω Ρώσικα. Άλλη έννοια δεν είχα. Προτιμώ να μην καταλαβαίνω πολλά – πολλά και να πιστεύω .ότι όλοι με αγαπούν, κι ας νομίζω ότι κάθε φορά η κυρά- Μάσα μου λέει πόσο γλυκούλης και όμορφος είμαι ….και εγώ δωσ' του να πετώ χόρτα κάτω πηδώντας στο κλουβί μου ενθουσιασμένος. Φυσικά αν η κατάσταση αγριέψει κάποια στιγμή από την αγανάκτηση της για το ανακάτωμα της βεράντας, ξέρω δεν ξέρω Ρώσικα θα καταλάβω το θυμό της και θα κρύβομαι στη μικρή φωλιά – το δώρο του παππού, θα κρυφογελάνε με τα σκερτσάκια μου κι εγώ θα καμαρώνω που είμαι… χαριτωμένος…

Ξεκινήσαμε λοιπόν για τη "δουλειά"… Κάτι μου έλεγε ότι σήμερα θα κάναμε κάτι διαφορετικό κάτι άλλο. Προαίσθημα το λένε οι άνθρωποι που για όλα έχουν βγάλει λέξεις, εμείς στην κουνελική γλώσσα λέμε: "Κάτι θα συμβεί και πρέπει να είσαι έτοιμος να πηδήξεις και να κρυφτείς." Τέλος πάντων … είπαμε πως ακόμα μαθαίνω λέξεις και μ’ αυτές τις σκέψεις, φτάσαμε στο χώρο της δουλειάς.

Η κυρία Σμάρω μόλις μας είδε μας ρώτησε απορημένη.

-Πού είσαστε καλέ κι αργήσατε? Σας ζητούν στον Πέμπτο Όροφο.

Τι είναι αυτό πάλι, - σκέφτηκα - ανοίγουμε και άλλες πόρτες? Δε μας φτάνει ο παιδότοπος?

-Η Μαριλίζα Χνούδο που σε χτένιζε και σου έδινε τα πολλά καρότα, έβαλε να τηλεφωνήσουν πως σε θέλει να πας κοντά της στην εντατική.

-Θεέ μου!... - Άκουσα τη δικιά μου να λέει - και πώς θα πάμε εκεί? Πρέπει κάποιος να μας οδηγήσει. Θα μας σταματήσουν. Δεν μπορεί ένα κουνέλι να διασχίσει όλο το νοσοκομείο να περάσει ορόφους, τμήματα, διάδρομους, αίθουσες αναμονής σε εφημερία και να βρεθεί ξαφνικά σε θάλαμο νοσηλείας εγχειρισμένου παιδιού!?!

-Τι λέτε καλέ επέμενε η κυρία Σμάρω το ζήτησε το παιδί. Το έχει ανάγκη.

Η δικιά μου αναστέναξε.

-Αφού πρέπει να γίνει θα γίνει …Χνούδο ετοιμάσου για το μεγάλο πέρασμα …και ότι και αν ακούσεις εσύ δε θα δώσεις σημασία. Τι να είναι άραγε το μεγάλο πέρασμα?

Άρχισα να μην αισθάνομαι καλά …

Το καρότσι με το γαλάζιο κλουβί ξεκίνησε. Μπροστά η κυρία Σμάρω, πίσω η δικιά μου και μετά η αφεντιά μου. Ένα ασανσέρ, διάδρομος στριφογυριστός, στρίψε δεξιά, στρίψε αριστερά, ξανά δεξιά ξανά αριστερά, πήγαινε ίσια …όχι λάθος πήγαινε πίσω … μπες στο γνωστό κουτί που ανεβοκατεβαίνει κ.λ.π. και γύρω κόσμος… παιδιά μικρά, μεγάλα, μωρά που στρίγκλιζαν, γυναίκες με μακριά πολύχρωμα ρούχα, στολισμένες με λαμπερά σιδερικά, βραχιόλια, σκουλαρίκια, καρφίτσες, δαχτυλίδια. Αργότερα έμαθα πως τα λένε τζοβαϊρικά. Προχωρώντας, βλέπαμε όλους να σταματούν και να ρωτούν:

-Τι είναι τούτο, πού πάει?

Κύριοι με τσάντες και γραβάτες, κυρίες και κύριοι με μπλούζες ροζ, πράσινες, γαλάζιες, άσπρες σαν και αυτές που είχα ξαναδεί και πολλοί απ’ αυτούς με κρεμασμένα λάστιχα στο λαιμό τους – ποιος ξέρει γιατί. Όλοι στέκονταν προσοχή και εμείς περνούσαμε ανάμεσα τους σαν σε παρέλαση και αυτή τη λέξη την έμαθα αργότερα…. Φτάσαμε επιτέλους σε μια μεγάλη πόρτα. Η κυρία Σμάρω πάτησε κάτι κουμπιά και μπήκαμε μόνοι μας. Η κυρά μου σταμάτησε έβγαλε τα γνωστά μαντηλάκια με την μυρωδιά που ήθελα δεν ήθελα την ανέχτηκα -λέω για τη μυρωδιά του απολυμαντικού - έτριψε και το γαλάζιο κλουβί μου…βοήθειά μου.

Σιγά καλέ θα σκάσω απ’ τη βρώμα. Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα ανοίξει το κλουβί και θα βρωμίσει και τη γούνα μου. Μόνο αυτό μου έλειπε. Ευτυχώς όμως τη γλύτωσα…

Μια γελαστή χοντρούλα με ροζ μπλούζα είπε:

-Η Μαριλίζα σας περιμένει. Ένας κύριος με άσπρη μπλούζα, λάστιχο στο λαιμό και γυαλιά ψιθύρισε μουρμουριστά.

-Αμερική το κάναμε εδώ μέσα. Δεν έχουμε χώρο να καθίσουμε, τα pet μας μαράνανε….Ένας άλλος σοβαρός βγήκε από μια μεγάλη πόρτα και ρώτησε:

-Η Προϊσταμένη ξέρει πως μπαίνουν κουνέλια εδώ μέσα? Η Κυρία Σμαρώ απάντησε:

-Ναι. Είναι ενήμερη.

Άρχισα να τρέμω. Τι είχα κάνει ο δόλιος, πού με πήγαιναν γιατί τόση επισημότητα και τόσες ερωτήσεις? Μήπως νόμισαν πως ήταν δική μου επιθυμία να επισκεφτώ τον 5ο όροφο? Δεν είμαστε καλά μου φαίνεται. Ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα και εκεί στο μισοσκόταδο είδα ένα κρεβάτι και δυο κυρίες μάλλον μαμάδες όρθιες δίπλα του.

Η δικιά μου, το καροτσάκι μου, το κλουβί μου και εγώ προχωρήσαμε ….

-Καλώς τον Χνούδο είπε η μια κυρία.

-Μωρέ μπράβο και εδώ ακόμα βρήκα γνωστούς. Είμαι διάσημος πάει τελείωσε.

-Κοίτα Μαριλίζα, σου ήρθε επίσκεψη ο Χνούδος. Ήταν η φωνή της μαμάς της σίγουρα. . Το μουτράκι της μου ήταν γνωστό … όμως φορούσε ένα δίχτυ λευκό στο κεφαλάκι της ένα περίεργο μαντήλι αλήθεια. Δυο καφεπράσινα ματάκια καρφώθηκαν στα δικά μου τα γαλάζια ..Έκανε μια κίνηση με το χέρι ..

-Θέλει να βάλουμε το κλουβί στο κρεβάτι είπε η μαμά της.

Ένοιωσα τη δικιά μου να διστάζει… έβγαλε έναν μικρό αναστεναγμό, σήκωσε το κλουβί και το έβαλε πάνω στα λευκά σεντόνια. Τώρα που ήμουν πιο κοντά αναγνώρισα το μουτράκι της Μαριλίζας. Οι δυο κυρίες έβαλαν το κλουβί στα πόδια της.

Η Μαριλίζα δε μιλούσε. Άπλωσε το χεράκι της και προσπάθησε να το ανοίξει.

Η αγαπημένη μου το κατάλαβε και τράβηξε το καπάκι. Η Μαριλίζα κι εγώ κοιταχτήκαμε στα μάτια, ενώ αισθάνθηκα δυο μικρά δαχτυλάκια να με χαϊδεύουν απαλά.

Κάθισα τελείως ακίνητος .Απόλαυσα το χάδι της στο μισοσκόταδο του δωματίου. Παράξενος ο χώρος, όμως δε φοβόμουνα καθόλου. Είχα τα δαχτυλάκια της Μαριλίζας στη γούνα μου και την κολλητή μου πλάι κι ένιωθα σιγουριά. Μετά άκουσα μια φωνούλα γνωστή αλλά όχι τόσο καθαρή όπως την ήξερα από τον παιδότοπο.

-Κουράστηκα. Θέλω να ξαπλώσω …. Ένοιωσα ότι με σήκωναν και με έβαζαν πάλι στο καρότσι μου …. Βγήκαμε από το δωμάτιο. Η κυρία μαμά βγήκε μαζί μας κάθισε δίπλα στο κλουβί μου, με κοίταξε και ψιθύρισε.

-Ευχαριστώ Χνούδο! Η Μαριλίζα σε ευγνωμονεί για την επίσκεψη σου. Να ξανάρθεις …

Η καλή μου, είπε χαμηλόφωνα μια νέα λέξη "περαστικά" και γυρίσαμε να φύγουμε.

Ο σοβαρός κύριος με την άσπρη μπλούζα που είπε πως γίναμε Αμερική, έσκυψε πάνω από το κλουβί μου.

-Τελικά είναι πολύ χαριτωμένο και πεντακάθαρο – είπε – σαν να ζητούσε συγνώμη για το αρχικό του σχόλιο…

- Σιγά κύριος κάτι μας είπες τώρα. Φυσικά και είμαι πεντακάθαρος. Η δικιά μου φροντίζει γι αυτό .Άλλωστε πλένομαι συνεχώς και μόνος μου και ας μην ξεχνάμε πως είμαι και πανέμορφος.

Αρχίσαμε ξανά να ακολουθούμε το μεγάλο πέρασμα …

Όταν ερχόμαστε, η δικιά μου ζητούσε συγνώμη για να παραμερίσουν να περάσουμε.

Στο γυρισμό μας πολλοί μας άνοιγαν πρόθυμα από μόνοι τους δρόμο να περάσουμε ενώ πόρτες άνοιγαν για να μας δουν και να μας σχολιάσουν με ενδιαφέρον.

-Αυτό είναι - φώναζαν – δεν το είδατε? Πέρασε πριν από μισή ώρα. Είναι το κουνέλι του ογκολογικού ….

Μπράβο διασημότητα κόμπασα. Βγήκαμε έξω στον αέρα στο φως. Ο ήλιος με χτύπησε στα μάτια. Νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να ζητήσω γυαλιά ηλίου από τη δικιά μου. Τα δικαιούμαι. Με τη δουλειά μου κερδίζω το χορταράκι μου. Δουλεύω σκληρά και θέλω τις ανέσεις μου. Μέσα στ’ αυτοκίνητο χοροπηδούσα έτρωγα κι έπινα ικανοποιημένος από τον εαυτό μου κι ευτυχισμένος.

Στη διαδρομή η κυρά μου δεν μιλούσε, έβαλε στη διαπασών το ραδιόφωνο και ρουθούνιζε περίεργα

Σιγά βρε θα με ξεκουφάνεις και έχω και μεγάλα αυτιά. Κουράστηκα . Θέλω να ηρεμήσω…κι έκλεισα προς στιγμή τα μάτια μου για να με σεβαστεί και να κάνει ησυχία.

Κατερίνα Λουκάκη, Κτηνίατρος

back to top

jobs1   9160 Purina PPD Banner 300x90px-01   sales1

Χορηγός επικοινωνίας  eke logo hcavs1    ivsa-sal2 ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information