facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

Πρώτη ημέρα στη "δουλειά" (κτηνιατρική ιστορία)

  • Επιμέλεια:  

Η μεγάλη ημέρα ήρθε. Μπήκαμε στο διαφανές κλουβί με το γαλάζιο χρώμα. Αυτό είναι το ταξί σου είπε ο Γιάννης ο μικρός ανιψιός. - Έλα να το βάλουμε στα ροδάκια. Αυτή που αποφάσιζε, η ‘’δικια’’ μου θα τη λέω - μα την πάω και για δικιά μου. Με ταΐζει με χαϊδεύει … και με κρατά καμιά φορά στην αγκαλιά της. Τα χέρια της μου θυμίζουν την πρώτη μου φωλιά και τη μανούλα μου γι’ αυτό αράζω στο λαιμό της… αλλά ας αφήσω τα μέλια και τα δράματα… Έδεσαν λοιπόν με ιμάντες το κλουβί και εμένα μέσα φυσικά, πάνω σε κάτι ροδάκια. Μάστοροι δεν είμαι βαλίτσα … Ο Γιάννης χοροπηδούσε. Η δικιά μου ήταν αγχωμένη- κάτι καταλάβαινα -από άγχος … Ο Γιάννης αφού τελείωσε η πρόβα τζενεράλε … - έτσι την είπαν - έφυγε για ύπνο … Καλή επιτυχία Χνούδο … Ευχαριστώ… αλλά τι ακριβώς θα γίνει αύριο ; Πρωί – πρωί η δικιά μου άρχισε τις ετοιμασίες . Το γαλάζιο διαφανές κλουβί βρωμούσε κάτι που δεν μου άρεσε αλλά έπρεπε να το συνηθίσω γιατί από εδώ και μπρος θα μυρίζει "απολυμαντικό". Το είπαν. Ευτυχώς μπήκε και το νερό, το χόρτο και το φαγητό μου και άλλαξαν λίγο οι μυρωδιές.

Καλά! Εκδρομή πάμε μου φαίνεται. Στη δουλειά οι άνθρωποι από ότι γνωρίζω δεν παίρνουν και φαγητό μαζί τους …. Άρχισε να κινείται το κλουβί Έι έι θα πέσω ...τι είναι αυτό το χάλι…πού πάμε χωρίς αμορτισέρ; …Μπήκαμε στο κουτί που κατέβαινε και ανέβαινε- το ασανσέρ - φτάσαμε κάτω . Άρχισα να τρέμω ... Λες να με γύριζαν στο μεγάλο μαγαζί …η πόρτα ,κάτι μου θύμιζε.... Έι σταματήστε. Δε θέλω να πάω πίσω στο μαγαζί . Μεγάλωσα. Δε θα με αγοράσει κανείς, μα και ούτε θα με ξαναπάρουν πίσω… θα με κάνουν στιφάδο….

Ειλικρινά είχα τσαντιστεί που τα κουνέλια δεν μπορούν να μιλήσουν … Αδικίες του Θεού. Φτάσαμε στο κόκκινο αυτοκίνητο.... βέβαια η δικιά μου πήγαινε σιγά , γιατί το γαλάζιο κλουβί ...μάλλον δεν είχε αμορτισέρ και με το παραμικρό χοροπηδούσαμε.... Ξημέρωνε, μα ήλιος ακόμα γιοκ. Το κλουβί και εγώ στρογγυλοκαθίσαμε στο πίσω κάθισμα και ξεκινήσαμε. Η δικιά μου ήταν αγχωμένη .Έβαλε μουσική, μα ποιος την άκουγε. Εγώ έτρεμα από το φόβο μου αλλά δεν κλαίει ένας σοβαρός κούνελος … Άρχισα να σηκώνω μύτη, να κουνάω αυτιά. Μεγάλος ο αυτοκινητόδρομος και πολλά κουτιά με ρόδες αυτοκίνητα, κόκκινα , κίτρινα, γκρίζα σαν τα ποντικάκια , μαύρα σαν τα σκυλάκια της βιτρίνας και τους ξαδερφούληδες από την Ιταλία . Η δικιά μου, μιλούσε μόνη της: "να βάλω air-condition – είπε - να μην ενοχλεί το καυσαέριο το Χνούδο..Δεν καταλάβαινα τη λέξη, αλλά μάλλον αυτή η άσχημη μυρωδιά θα είναι το καυσαέριο σκέφτηκα…. Φτάσαμε… Με έβγαλε με το κλουβί…. Φυσικά αρχίσαμε να κινούμαστε κλουβί και εγώ πάνω στα ροδάκια … και άρχισε το ταξίδι. Μακρύς ο δρόμος μα δε μ’ ένοιαζε . Είχα κοντά μου τη δικιά μου κι ένιωθα σιγουριά. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια πόρτα. Στην κορφή της με μεγάλα κόκκινα γράμματα μια πινακίδα έγραφε «ΕΦΗΜΕΡΕΥΕΙ» τι είναι τούτο πάλι- αναρωτήθηκα. Σε λίγο ένα ψηλό τεράστιο κτήριο θαρρείς μας έκλεινε το δρόμο. Μια πινακίδα μεγαλύτερη από την πρώτη, έγραφε πάλι με πελώρια γράμματα «ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ» … και κάτι άλλα που δεν πρόλαβα να τα διαβάσω. Σαν τι να λένε αυτές οι άγνωστες λέξεις άραγε; -αναρωτήθηκα. Πολλή απότομη μόρφωση για ένα κουνέλι σαν την αφεντιά μου! -Μπαίνουμε στη δουλειά σου - άκουσα να λέει η δικιά μου ψιθυριστά… Μήπως με πάει σε εργαστήριο για πειραματόζωα; Κάτι είχα ακούσει στο μεγάλο κατάστημα για περίεργες ιστορίες με εργαστήρια που δεν ήταν καθόλου ευχάριστες! Ο φύλακας, ένας κύριος βλοσυρός με στολή που στεκόταν στη μεγάλη πόρτα, ρώτησε ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια του …τι είναι τούτο ; Πού το πηγαίνετε; …Δεν βλέπεις ρε βλάκα κουνέλι είμαι…. Ο κούνελος ο Χνούδος έτσι για να συστηθώ. -Πηγαίνουμε στο Ογκολογικό τμήμα … λέει η κυρά μου… -Πού πηγαίνετε ; Ο κύριος με τη στολή , άνοιξε κάτι μάτια τεράστια και το στόμα του έμεινε ανοιχτό ….κλείσε το του φώναξα θα καταπιείς καμιά μύγα …. Αλλά που να με ακούσει…. - Έχουμε άδεια. Το γνωρίζει η διεύθυνση συνέχισε σοβαρή – σοβαρή η δικιά μου. -Καλά περάστε… Όλο το φυλάκιο βγήκε έξω να δει την αφεντιά μου καθώς εμείς περνούσαμε απτόητοι …. άνθρωποι με άσπρα ρούχα κοντοστέκονταν και κοιτούσαν προς το μέρος μας, μερικοί άλλοι προχωρούσαν λίγα βήματα και γύριζαν πίσω για να ξαναδούν μη πιστεύοντας στα μάτια τους ότι έβλεπαν ένα κουνέλι άσπρο – άσπρο με ροζ αυτάκια, στο χώρο τους. Η δικιά μου γελούσε από μέσα της το καταλάβαινα. με καμάρωνε …. Κατά τα άλλα ήταν σοβαρή και προχωρούσε. Τραβώντας το γαλάζιο κλουβί ανεβαίναμε σκάλες, προχωρούσαμε σε διαδρόμους που μύριζαν περίεργα. Μπήκαμε πάλι στο ασανσέρ που ανέβαινε και κατέβαινε πάντα γεμάτο.

…Παιδάκια σαν το φίλο μου τον Γιάννη στριμωχνόντουσαν στη γωνιά, μερικά ήταν αμίλητα, άλλα έμπαιναν στο ασανσέρ και έβγαζαν περίεργες φωνές ….κλάμα το έλεγαν. Έμαθα αργότερα τι σημαίνει και δεν ήταν καθόλου ευχάριστο…. Ειλικρινά είχα χαζέψει και δεν καταλάβαινα τίποτα. Όλα ήταν πολύ καινούργια για μένα ... Τα βλέπω σκούρα τα πράγματα μουρμούρισα. Τι δουλειά είναι αυτή που πρέπει να κάνω εδώ; Ουφ! Υπομονή Χνούδο… Επιτέλους φτάσαμε στον τέταρτο όροφο –το είδα γραμμένο στο ασανσέρ "4ος όροφος." -Εδώ είναι η δουλειά μας - είπε ψιθυριστά η κυρά μου. Μπήκαμε σε έναν μακρύ κλειστό διάδρομο με πόρτες δεξιά και αριστερά και εκεί στο τέλος μια γυάλινη ζωγραφισμένη πόρτα έγραφε μια νέα λέξη "ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ". -Εδώ είμαστε – την άκουσα να λέει. Αισθάνομαι το γαλάζιο κλουβί να απογειώνεται και να βγαίνει από τα ροδάκια. Ήρθε ο κούνελος ο Χνούδος ….άρχισαν να φωνάζουν άγνωστες φωνές .Φαίνεται ότι με περίμεναν. Βάζουν το διαφανές γαλάζιο κλουβί μου σε ένα χαμηλό κόκκινο παιδικό τραπέζι - στη θέση του όπως είπαν - δίπλα στο παράθυρο με τις κίτρινες κουρτίνες που έμοιαζαν με αυτές που έχει ο Γιάννης , ο φιλαράκος μου στο δωμάτιο του . Ήρθαν όλοι γύρω μου με άσπρα, μπλε, ροζ, πράσινα ρούχα, όλα τα ρούχα ίδια, και μόνο τα χρώματα άλλαζαν. Με κοίταζαν και σχολίαζαν δυνατά … κοίτα τι όμορφο που είναι, τι γλυκούλι, τι χαριτωμένο, τι χρώμα ματάκια έχει, τι μεγάλα αυτιά …. Ευτυχώς που δεν με μάτιασαν να έχουμε κι άλλα τράβαλα. Καλά τόσο άσχετοι είναι όλοι τους; δεν έχουν ξαναδεί μικρό κουνέλι , πώς κάνουν έτσι! Ένα κεφαλάκι παιδικό με ροζ μαντιλάκι προσπάθησε να μπει ανάμεσα στους ψηλούς ανθρώπους που είχαν κολλήσει γύρω από το κλουβί μου, ένα άλλο με τρείς τρίχες μόνο στο κεφαλάκι του σαν τον παππού το Μήτσο - που μας έφερε για πούλημα στο μεγάλο κατάστημα πριν από πολύ καιρό τόσο πολύ που σχεδόν δεν τον θυμάμαι πια - χώθηκε κι αυτό ανάμεσα στους μεγάλους με τις στολές και τα δύο μαζί σπρώχνοντας με όση δύναμη είχαν, παραμέριζαν όποιον στεκόταν εμπόδιο στο πέρασμα τους και τελικά τα κατάφεραν ν’ ανοίξουν δρόμο και να φτάσουν μπροστά στο κλουβί μου με ύφος… Ολυμπιονίκη.

Τότε αποφάσισα να τους δείξω ότι όλοι τους είναι φίλοι μου σαν τον Γιάννη στο σπίτι και δεν τους φοβάμαι αλλά τους αγαπώ. Επιτέλους αισθάνθηκα καλύτερα σαν στο σπίτι μου και άρχισα να κουνώ τα αυτιά μου, να σνιφάρω και να πηγαινο - έρχομαι στην πιπίλα για να τους δείξω πώς πίνουν νερό τα κουνελάκια. Τα κεφαλάκια έσκασαν στα γέλια οι μεγάλοι σοβαρεύτηκαν και αποφάσισαν επιτέλους να φύγουν. Πήγαν -λέει στις δουλειές τους παρόλο που τους ξελογιάζω…όπως τους άκουσα να λένε στα μουλωχτά. Τι να είναι πάλι αυτή η λέξη? Κάποια στιγμή οι παιδικές φατσούλες πήραν κάτι μικρές πορτοκαλί καρεκλίτσες και στρώθηκαν γύρω μου . Εμφανίστηκαν και άλλα παιδικά κεφαλάκια με λίγες τριχούλες με καπελάκια, ή με μαντηλάκια. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί αλλά φαίνεται έτσι επιβάλλει η παιδική μόδα εδώ. Τα μικρά χεράκια απλώθηκαν και άρχισαν να χτυπούν δειλά –δειλά στην αρχή το γαλάζιο κλουβί μου, μετά ξεθάρρεψαν και το χτυπούσαν πιο δυνατά για να κινήσουν το ενδιαφέρον μου. Για σιγά ρε παιδιά τι το κάναμε εδώ. Πόλεμο έχουμε; Για να ξέρω δηλαδή. Πώς να το κάνουμε τρομάζω. Μικρός είμαι δεν έχω τέτοιου είδους εμπειρίες. σνιφ…σνιφ… κούνησα την μύτη μου και τους κοίταξα λοξά.. Κάτι σωλήνες όχι πολύ χοντροί που είχαν νερό έβγαιναν κάτω από τις μπλούζες των παιδιών και πότιζαν κάτι σιδερένια δένδρα περίεργα που ήταν γύρω από το τραπέζι …. Είχαν αυτά τα δένδρα μπουκάλια που έμοιαζαν με το δικό μου που έπινα, μόνο που αυτό έχει πιπίλα στην άκρη και βάζω τη γλώσσα μου να πιω χωρίς σωλήνες Δεν καταλάβαινα, τα σιδερένια δένδρα ποτίζονταν από τα παιδιά ή τα παιδιά έπιναν νερό από αυτά. Ορούς άκουσα πως τα λένε και ήταν δένδρα με ροδάκια. Μιλώ για νερό και δίψασα …. έπρεπε κι εγώ να πιω από την πιπίλα μου μην πάθω αφυδάτωση. Μου κάνει καλό Τα παιδιά ξεκαρδίστηκαν που με είδαν πάλι να πίνω. Κακαριστά γέλια. φωνές… Πού είναι το αστείο ρε μάγκες; Εσείς δεν διψάτε ποτέ; Φωνάζετε όσο θέλετε. Δε σας φοβάμαι. Η μικρή με το ροζ μαντηλάκι άρχισε να τραγουδά "….αχ κουνελάκι… κουνελάκι… ξύλο που θα το φας…διάσημο αυτό το τραγούδι τελικά - δε λέω - όλοι το ξέρουν, όμως θαρρώ πως είναι χαζοτράγουδο. Άκου τριγυρνώ στο περιβολάκι λές και μ’ αφήνει νηστικό η δικιά μου και με αναγκάζει να κλέψω! Βρε σεις πρώτα - πρώτα, εγώ δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου περιβόλι. Η πορεία της ζωής μου,ήταν από την αγκαλίτσα της μανούλας μου στην κουνελοφωλιά του μεγάλου μαγαζιού και τώρα τελευταία στο πάρκο , της κυράς μου τη βεράντα που δε μου λείπει τίποτα Άκου κλέφτης εγώ! Χάθηκε να μου πείτε ένα τραγούδι για κουνέλια του Ρουβά ή ένα κουνελοτράγουδο που τραγουδά η Παπαρίζου;…

Κάποιοι μεγάλοι με στολές ήρθαν κοντά στο κλουβί. Γονείς των παιδιών μου εξήγησε η δικιά μου. -Επιτρέπονται ζώα εδώ, - ρώτησαν σιγανά. Έχουμε την άδεια της Διευθύντριας είπα στην κουνελική γλώσσα "πες το δυνατά στην ανθρώπινη" μουρμούρισα σνιφάροντας στη δικιά μου κι εκείνη με καθησύχασε λέγοντάς μου: -Η κ. Ελένη είναι μαζί μας και ότι εγκρίνει εκείνη είναι νόμος. Νέα λέξη "εγκρίνει" τι έχω μάθει σήμερα φίλε μου! Έγινα ξεφτέρι. Ούτε φοιτητής να ήμουνα η αφεντιά μου! Παραμορφώθηκα!... Τα παιδιά δεν ξεκολλούσαν από δίπλα μου. Χάζευαν την κάθε μου κίνηση. Μασουλούσα, χτενιζόμουν, κουνούσα μύτη, πηδούσα, έπινα νερό, κουνούσα αυτιά, ότι κι αν έκανα ξεκαρδίζονταν στα γέλια… Τελικά δεν είναι και πολύ κουραστική αυτή η δουλειά. Θα τρώω, θα πίνω, θα με βλέπουν οι άλλοι και θα σκάνε στα γέλια. Για σιγά μωρέ παιδιά, με το μαλακό. Όχι όλα μαζεμένα χρειάζεται να εκπαιδευτώ κι εγώ στην εργασία και να μάθω τι σημαίνει η λέξη "ένσημα" που άκουσα για να το συζητήσουμε. Νομίζω πως είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον. Δε θ’ ανεχτώ την εκμετάλλευση στην προσφορά μου. Εγώ είμαι επαγγελματίας Δεν είμαι κλόουν να κάνω τους άλλους να γελούν χωρίς … πώς τα είπαμε, "ένσημα."

Κατερίνα Λουκάκη, Κτηνίατρος

back to top

jobs1   9160 Purina PPD Banner 300x90px-01   sales1

Χορηγός επικοινωνίας  eke logo hcavs1    ivsa-sal2 ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information