facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

Οι κορνίζες (κτηνιατρική ιστορία)

  • Επιμέλεια:  

Το τασάκι είναι γεμάτο γόπες. Δίπλα το πακέτο-κασετίνα των τσιγάρων και πάνω τους ένας ξεθωριασμένος διαφημιστικός αναπτήρας. Πιο κει μια εφημερίδα διπλωμένη στα τέσσερα και πάνω της ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας. Η μάρκα των τσιγάρων παλιά και φθηνή σαν αυτά που κάπνιζαν οι μάστορες και οι τεχνίτες κάποτε, πριν γνωρίσουν όλοι τα καπνά βιρτζίνια και γίνει μόδα το Κάμελ και το Μάλμπορο. Το διαμέρισμα μικρό και απλό, μικροαστικό που λένε και οι ψευτοδιανοούμενοι, σάμπως αυτοί να κρατάνε από βασιλικό σόι. Στο σαλόνι οι τοίχοι είναι ντυμένοι με μια ξεθωριασμένη από τον χρόνο και το φως ταπετσαρία με φαρδιές ρίγες. Πάνω τους κρέμονται δύο επίχρυσες κορνίζες με εργόχειρα κεντήματα που κάποτε ήταν κομμάτια από προίκα. Η μια κορνίζα έχει για κέντημα μια παρέα έφιππων αριστοκρατών με τα σκυλιά τους στο κυνήγι μια ηλιόλουστη μέρα σ’ ένα μακρινό δάσος του βορρά. Τα πιο όμορφα ήταν κάποια ασπροκαφετιά με στρογγυλό κεφάλι και μακριά αυτιά. Η απέναντι κορνίζα δείχνει μια λίμνη με λευκά πουλιά, μάλλον κύκνους, ένα ελάφι να καθρεφτίζεται στα νερά της και σκούρα σύννεφα στον μολυβένιο ουρανό πάνω από τα κεφαλάκια τους. Παρατηρούσα με αγωνία τις κορνίζες σε κάθε επίσκεψη σαν να περίμενα να δω τι κυνήγησαν οι αριστοκράτες με τα λαγωνικά και εάν το ελάφι είχε φύγει τρομαγμένο από τους πυροβολισμούς των κυνηγών.. Ο χρόνος παγωμένος. Ο χώρος δεν άλλαζε ποτέ. Πάντα με υποδεχόταν στο ίδιο σαλόνι. Ήταν το βασίλειο  του κυρίου Τάκη.

Τον γνώρισα στο ξεκίνημα της καριέρας μου. Περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν. Και τότε ακόμα ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα, στην ίδια λαική γειτονιά. Γειτονιά κάποτε νοικοκυραίων ανθρώπων που αναβαθμίστηκαν σιγά σιγά και μετακόμισαν οι περισσότεροι στα απομακρυσμένα προάστια, με τον “καλό” όπως λένε κόσμο. Τώρα γέμισε ασιατικά μαγαζιά, αφρικανοασιάτες, πορνεία, πρεζόνια, “ψαγμένες” μονοκατοικίες και ακριβά εστιατόρια για μοδάτους νεοέλληνες που τους αρέσει να διασκεδάζουν  εκεί που ποτέ δεν θα ζούσαν μόνιμα.

Ο κύριος Τάκης πρέπει να κάπνιζε από παιδί. Μετά το χειρουργείο και την  σύνταξη δεν πολυέβγαινε στη γειτονιά. Καρκίνος του πνεύμονα.”Έχω τον μισό και πάλι καλά”, μου είχε πει στην πρώτη επίσκεψη χαμογελώντας. Το τσιγάρο όμως εκεί κάθε φορά, κολλημένο στα δυο του κιτρινισμένα από την νικοτίνη δάκτυλα. Με καλούσε συχνά στο σπίτι για τον Ιβάν,ένα ευγενικό και τρυφερό κυνηγόσκυλο, άσπρο καφέ με στρογγυλό κεφάλι ,μακριά αυτιά και υγρό βλέμμα. Το υπεραγαπούσε και δεν το άφηνε ποτέ άρρωστο. Αλλά και ο Ιβάν δεν έφευγε ποτέ από δίπλα του. "Έφυγαν τα παιδιά και πήραμε τον Ιβάν" μου είχε πει κάποτε. Δεν ήταν κυνηγός. Αργότερα μου εκμυστηρεύτηκε και μια στενάχωρη ιστορία για την κόρη του που έμπλεξε από μικρή με ουσίες και δεν ξέφυγε ποτέ. Ευτυχώς είχε και ένα εγγόνι από τον γιo του.

Ο κύριος Τάκης είχε κάτι αρχοντικό επάνω του. Αν υπάρχουν προηγούμενες ζωές σίγουρα θα ήταν αριστοκράτης από τους γνήσιους, τους Ευρωπαίους όχι τους δήθεν τους δικούς μας τους βαλκάνιους τσιφλικάδες που άλλαξαν τα φέσια με τα ημίψηλα. Ψηλός, αδύνατος, ψαρομάλλης με μαλλί χτενισμένο προς τα πίσω και μαύρα πυκνά φρύδια.. Όμορφα χαρακτηριστικά. Καθαρή ματιά. Οι παλάμες και τα δάκτυλά του όμως είχαν το χρώμα της σκουριάς. Ίσως από τα φάρμακα που έπαιρνε, ίσως και από τον πολύ ιδρώτα που έσταξαν όσα χρόνια δούλευε. Ζούσε από μια πρόωρη αναπηρική σύνταξη του ΙΚΑ, κουτσουρεμένη φυσικά. Τα λέγαμε πάντα μετά την εξέταση του σκύλου. Είχε ορφανέψει  από παιδί. Ο πατέρας του πέθανε στα ξερονήσια. Τεχνίτης μετάλλου ήταν στις καλές μέρες. Σκληρή δουλειά, από μικρός μέσα στα εργοστάσια και τα σίδερα. Βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα κολλούσε, τα κανονικά όμως, όχι  τα κάλπικα που διάφορες συντεχνίες εξασφάλιζαν με τους γνωστούς τρόπους για τα μέλη τους. Πολύ τον πείραζε που ο ξάδερφος του και αυτός του ‘Δημοτικού’, με την διαμεσολάβηση κάποιου κομματάρχη, βολεύτηκε στη ΔΕΗ, ψευτοδούλευε, πληρωνόταν τα τρίδιπλα ,βόλεψε  και τις κόρες του εκεί  και τσέπωσε εφάπαξ και σύνταξη που ο κύριος Τάκης ούτε τα ονειρευόταν. Φυσικά ο ξάδερφος είχε φύγει και από την λαϊκή συνοικία που έμενε πριν αφού αγόρασε μια μεζονέτα στα προάστια με τον ‘καλό’ κόσμο. Κάποιοι άνθρωποι προσπερνούν το εύκολο, πέφτουν πάντα πάνω στο δύσκολο και κολλούν εκεί μέχρι το τέλος. Ισως να το συνηθίζουν τόσο, που το αγαπούν τελικά και το υπερασπίζονται με μια παρανοϊκή λατρεία. Μπορεί όμως να είναι απλά ζήτημα αξιοπρέπειας. Πως απάντησε το σαλιγκάρι στον αετό, όταν ρωτήθηκε πως έφθασε στην κορυφή;-"σέρνοντας και γλύφοντας".

Αυτή ήταν πάντα στην κουζίνα ,μέσα σε μια μυστήρια ησυχία και ποτέ δεν εμφανιζόταν όταν περνούσα να δω τον Ιβαν. Για λίγο καιρό νόμιζα ότι ο Τάκης ήταν χήρος και έμενε μόνος ώσπου μια φορά με υποδέχτηκε εκείνη. Στα νιάτα της σίγουρα ήταν εντυπωσιακή. Τώρα είχε απομείνει ένα περήφανο βλέμμα και κάποια ξεχασμένα από τον χρόνο σημάδια ομορφιάς κυρίως γύρω από τα μάτια. Η σύζυγος του Τάκη με υποδέχτηκε εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό και πριν περάσω στο σαλόνι, μου έγνεψε να πάω στην κουζίνα της. Αφού  μου συστήθηκε ευγενικά, συγκινημένη με παρακάλεσε να μαλώσω τον άντρα της για το τσιγάρο."Τον σκοτώνει πιο γρήγορα και είναι και με μισό πνευμόνι" είπε και ξέσπασε σε κλάματα. Ξαφνιάστηκα και βούρκωσα. Της έκανα τη χάρη εκείνη την γκρίζα παγωμένη μέρα και είπα στο Τάκη κάτι φιλικό και ψευτοιατρικό πιο πολύ για να είμαι εντάξει με την υπόσχεση που είχα δώσει πιο πριν. Μάταια βέβαια. Κάπνιζα και ο ίδιος και μου φαινόταν πολύ άστοχο να με νουθετούν για το τσιγάρο οι άλλοι. "Ε, και; τι θα γλιτώσω δηλαδή; Καρκίνο έχω ήδη, από αυτό θα πεθάνω" μου απάντησε με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο ο Τάκης.

Μερικά χρόνια μετά ήρθαν τα γεράματα και για τον σκύλο. Σταδιακά σταμάτησε να τρώει με όρεξη. Καμιά φορά τον έπιανε και βήχας. Δυσκολευόταν να ανέβει τις σκάλες. Η όραση του είχε εξασθενήσει. Αδυνάτισε. Παρ’όλες τις προσπάθειές μου και τις μάχες που έδινα με τον χρόνο ο Ιβάν γερνούσε πιο γρήγορα από το αφεντικό του. Τον κοίμισα λίγους μήνες μετά, πριν χάσει την τελευταία μάχη. Μεγάλη στεναχώρια έπεσε στο σπίτι τους αλλά και σε μένα και για τους τρείς τους.

Χαθήκαμε από τότε με τον κύριο Τάκη. Συχνά αναρωτιόμουν πώς να τα περνάει και μάλωνα τον εαυτό μου που έκτοτε δεν επικοινώνησα μαζί του. Ίσως να είναι η ιδιότυπη αυτή σχέση που αναπτύσσεται με τους ανθρώπους και τους γιατρούς των σκυλιών τους. Μην σε παρεξηγήσουν, μην φανείς αδιάκριτος, μην  τους φορτίζεις συναισθηματικά.

Λίγους μήνες μετά με επισκέφθηκε ένας πατέρας με τον γιό του και το κουτάβι τους. Ήταν ο γιoς του Τάκη. Χάρηκα πολύ που τους είδα. Μου είπε ότι λίγες εβδομάδες μετά τον Ιβάν, έφυγε και ο πατέρας του. Ένιωσα ένα σφίξιμο στο λαιμό. Στο μυαλό μου ήρθαν αυθόρμητα οι κορνίζες του σαλονιού με τους αριστοκράτες και τα κυνηγόσκυλα στο δάσος, την λίμνη με τους κύκνους και τον μολυβένιο ουρανό. Το ελάφι τρομαγμένο είχε φύγει μακριά.

*Γιώργος Κουπατσιάρης

*Ο Γιώργος Κουπατσιάρης γεννήθηκε το 1971 και μεγάλωσε στο κέντρο της Αθήνας. Μετά τις σπουδές του στην κτηνιατρική δραστηριοποιείται επαγγελματικά στις  γειτονιές της Αθήνας παρατηρώντας τις αλλαγές στο σώμα της πόλης  και στους κατοίκους της.

back to top

jobs1   9160 Purina PPD Banner 300x90px-01   sales1

Χορηγός επικοινωνίας  eke logo hcavs1    ivsa-sal2 ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information