facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 939
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

Πρωινό ξύπνημα

  • Επιμέλεια:  

Η ώρα είναι κάπου μεταξύ επτάμισι και οκτώμισι το πρωί. Εγώ ακόμα κοιμάμαι, αλλά εκείνος μόλις έχει ξυπνήσει. Θέλει να πάει για τη πρωινή του βόλτα, οπότε είναι καθιστός δίπλα από το κρεββάτι μου. Με κοιτάει. Μη μπορώντας να κρατηθεί άλλο, βάζει ως συνήθως τη μεγάλη μαύρη μουσούδα του στο στήθος μου και ξεφυσάει αναστενάζοντας. Ευτυχώς μου είναι αδύνατο να τσατιστώ που με ξυπνάει κάποιος τέτοια απάνθρωπη ώρα. Είναι και αυτά τα γελοία όρθια αυτιά του, τα πανέξυπνα και εκφραστικά μάτια που έχουν οι Γερμανικοί Ποιμενικοί, τα οποία με νικάνε πάντα . Πόσο μάλλον που τούτος εδώ είναι κυριολεκτικά κολλητός σε καλά και σε δύσκολα. Έχει μεγαλώσει πλέον, είναι δεκαπέντε μηνών μακρουλός γάιδαρος.

 

Αφού λοιπόν τον έβγαλα για τη πρωινή του βόλτα, σκέφτηκα τι να κάνω σήμερα. Αποφάσισα να πάω καμιά βόλτα στον Όλυμπο. Ιδέα δεν είχα που είχε μονοπάτια, άλλα τι στο καλό, κάτι θα έβρισκα. Πήρα λοιπόν το αυτοκίνητο και έδεσα τον μακρουλό γάιδαρο στο πίσω κάθισμα. Το κεφάλι του έφτανε ίσα ίσα πάνω από τον αριστερό μου ώμο. Πάλι με έγλειψε.

Κάπου δύο ώρες μετά αφήναμε το Λιτόχωρο πίσω μας. Αρχίσαμε να βλέπουμε πεύκα και αρκετή βλάστηση, όλα σε αποχρώσεις του πράσινου και του καφέ .Υπήρχαν πλέον αρκετά ξερά φύλλα παντού. Κατέβασα το παράθυρο και ο αέρας μύριζε όπως θα πρεπε, όπως μυρίζει ένα δάσος που σέβεται τον εαυτό του. Η μύτη δίπλα μου συμφώνησε και κουνήθηκε επιδέξια αριστερά δεξιά. Λίγες στροφές μετά, είδα ένα χωματόδρομο που συναντούσε προκλητικά την άσφαλτο. Δε του αντιστάθηκα και πάρκαρα εκεί κοντά. Η βόλτα άρχιζε.

Ξεκινήσαμε να περπατάμε, ώσπου μετά από λίγο διαπίστωσα ότι ο δρόμος που υπήρχε εκεί, εκτός από το ότι στένευε, ήταν θαμμένος κάτω από ένα στρώμα με ξερά φύλλα σε αποχρώσεις του πορτοκαλί κίτρινου και καφέ. Περπατούσα σε μια παραλία γεμάτη από φύλλα που βάζανε μουσική στα βήματα μου. Ο σκύλος ήταν μες τη χαρά, με όλο αυτό το θόρυβο, τη πλημμύρα από μυρωδιές και την άπλα. Μετά από αρκετό περπάτημα, έκατσα κάτω από ένα δέντρο. Ώρα για ξεκούραση, μιας και ήμουν αυτός με τα λιγότερα πόδια στη παρέα.

Ξύπνησα σε κάποια στιγμή, αλλά κάτι δε πήγαινε καλά. Ήμουν αρκετά πιο κοντός, χειρότερα από νάνος. Λιγότερο από μέτρο. Ταυτόχρονα, ένοιωθα ότι το μυαλό μου ήταν μουδιασμένο. Δε μιλούσε, δεν είχε έγνοιες, δε σκεφτόταν. Μόνο ένοιωθε. Καταλάβαινα στα πόδια μου την υφή του εδάφους. Κοιτάω κάτω, βλέπω τέσσερα σκυλίσια πόδια αντί τα δικά μου δύο. Τρομαγμένος πάω να βρίσω άλλα δε μπορώ. Αντ’αυτού γρυλίζω. Αφού ηρέμησα, ήρθε ένας καταιγισμός από αισθήσεις. Μπορώ να μυρίσω άπειρα πράγματα. Καταλαβαίνω από τη μυρωδιά,ποιο δέντρο είναι πιο παλιό από το άλλο. Μυρίζω διάφορα ζώα που υπάρχουν εκεί που δε μπορώ να δω. Ακούω. Τα πάντα. Άκουγα τα ζουζούνια που περπατούσαν κάτω από τα φύλλα δίπλα στη μπροστινή πατούσα μου. Άκουγα τα βήματα από τους σκίουρους πάνω στα δέντρα. Τους μύριζα κι όλας. Δε μου έλειπαν οι σκέψεις μου, αντίθετα, ήταν καλύτερα και από σινεμά.

Κι αυτό τι είναι πάλι; Φαίνεται τελείως λογικό, αλλά και πάλι μου φαίνεται ξένο. Βλέπω όχι ασπρόμαυρα, αλλά με λίγα χρώματα. Άσπρο, μαύρο, μπλε, λίγο πορτοκαλί. Γυρνάω το κεφάλι μου να κοιτάξω γύρω γύρω και βλέπω τον εαυτό μου να κοιμάται πιο δίπλα. Το στομάχι μου σφίχτηκε στιγμιαία από το αλλόκοτο θέαμα. Μετά δοκίμασα να περπατήσω. Πλέον δεν ήμουν ένα ατσούμπαλο πλάσμα που στεκότανε στα δύο του πόδια. Πατούσα σταθερά, και ήμουν σίγουρος ότι μπορούσα να τρέξω πολύ γρήγορα. Έτρεξα λίγο, και ήτανε πραγματικά υπέροχα. Ένοιωθα σα βέλος με συνείδηση.

Άρχισα να περπατάω και να εξερευνώ το δάσος γύρω γύρω. Βρήκα ένα πεταμένο μπουκάλι και με έπιασε μεγάλη χαρά με το πώς ακουγότανε το πλαστικό, όταν το ταλαιπωρούσα με τα δόντια μου. Το κουβάλησα μέχρι ένα σημείο, αλλά το παράτησα αμέσως μόλις βρήκα ένα μεγάλο μεγάλο και μυρωδάτο κουκουνάρι. Αφού το μύρισα με πολύ ενδιαφέρον, το πήρα και αυτό στο στόμα. Ξεκίνησα να πάω προς τον εαυτό μου να δω τι θα γίνει. Εκεί που με σκουντούσα με τη βολική μουσούδα μου, ξαφνικά ξύπνησα. Ήμουν πάλι εγώ.

Και φυσικά θα ήμουν εγώ. Με σκουντούσε το ρεμάλι με την ουρά, γιατί με είχε πάρει ο ύπνος και είχε βαρεθεί. Και κρατούσε και το κουκουνάρι στο στόμα του. Του το πήρα από το στόμα και το πέταξα για να μου το φέρει, όσο μάζευα τα πράγματα μου. Ώρα να φύγουμε. Μέχρι να μου το φέρει, ήμουν ήδη στο δρόμο, με τα φύλλα να κάνουν φασαρία κάτω από τα πόδια μου. Σταματάω. Μπροστά μου υπάρχει ένα ταλαιπωρημένο και μασημένο πλαστικό μπουκάλι.

*Γαβριήλ Φρανσουά *Ο Γαβριήλ είναι τελειόφοιτος φοιτητής Κτηνιατρικής με έντονες δημιουργικές ανησυχίες

back to top

jobs1    9160 Purina PPD Banner 300x90px-01    sales1

Χορηγός επικοινωνίας

eke  logo hcavs1      ivsa-sal2  ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information