facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Κτηνιατρικές Ιστορίες

 

Στα φανάρια με την Τάνια (κτηνιατρική ιστορία)

  • Επιμέλεια:  

Το φανάρι αλλάζει χρώμα με απελπιστικά αργό ρυθμό. Λίγο πράσινο, ακόμα πιο λίγο κίτρινο και ξανά γρήγορα κόκκινο. Αυτοκίνητα πολλά, ζέστη, κορναρίσματα, μηχανάκια να περνούν ξυστά από τους καθρέπτες μου. Βαριεστημένο το βλέμμα μου, αφηρημένο,συναντιέται με το βλέμμα του οδηγού στο αριστερά σταματημένο ημιφορτηγάκι. Έφτιαχνε το μαλλί στον καθρέφτη. Αμηχανία. Προσπαθώ να μη δώσω συνέχεια. Ευτυχώς φοράω μαύρα γυαλιά και δεν καρφώνομαι. Από περιέργεια, με την άκρη του ματιού μου, συνεχίζω να κοιτάζω το θέαμα. Χαμογελαστός και άνετος, ανάβει τσιγάρο, πίνει λίγο καφέ και δείχνει να το απολαμβάνει. Μάλλον είναι συνηθισμένος στο μποτιλιάρισμα, πρέπει να είναι ο μόνος χαμογελαστός οδηγός στην πόλη.

Με είχαν καλέσει σ’ ένα μηχανουργείο για να εξετάσω το σκυλί τους. Πρώτη φορά θα επισκεπτόμουν τέτοιο χώρο. Ο ιδιοκτήτης του μηχανουργείου ήταν ένας καλός πελάτης που κατοικούσε κοντά στο ιατρείο μου. Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου, πριν από κάποια χρόνια, δεν φανταζόμουν ότι θα έκανα τέτοιες επισκέψεις. Έλεγα πώς θα είχα μια γραμματέα πού θα μου κανόνιζε τα ραντεβού, αφού θα ήμουν περιζήτητη και δυσεύρετη. Και φυσικά δεν θα έτρεχα σε μηχανουργεία. Γιατρός ήθελα να γίνω, παιδίατρος ονειρευόμουνα, αλλά μια ατυχία μέσα στη φουρτούνα των εξετάσεων και το κύμα με ξέβρασε στις ακτές της Κτηνιατρικής. Νοσοκόμα η μαμά, απωθημένο το είχε να με δει με άσπρη ποδιά. Δεν πολυχάρηκε όταν έμαθε που πέρασα, αλλά, καθώς λεφτά δεν υπήρχαν για σπουδές στο εξωτερικό(ακριβά τα ιδιαίτερα βλέπεις), τελικά συμβιβάστηκε - πάλι άσπρη ποδιά θα φορούσα ευτυχώς. Οι συγγενείς και οι γνωστοί κουνούσαν δήθεν επιτιμητικά το κεφάλι και κάποιοι πιο οπισθοδρομικοί μού πέταξαν και ένα-δυο κρύα αστεία για αγελάδες και μοσχάρια. Ας είναι, είπα τότε. Θα έφευγα από τη μίζερη επαρχία  για 6-7 χρόνια, να περάσω τουλάχιστον καλά σε μια μεγαλούπολη και μετά βλέπουμε, δηλαδή τι να δούμε, σιγά μην γυρνούσα. Στα 18 σου δεν σκέφτεσαι πιο μακρινό μέλλον. Καλά τα πέρασα στη σχολή, αν και έλιωσε ο πισινός μου στο διάβασμα. Ίσως αυτό, το διάβασμα δηλαδή, να έφταιγε που από τότε, αργά αλλά σταθερά, άρχιζε να μεγαλώνει - ο πισινός μου εννοώ. Μην φανταστείς ότι είναι και τεράστιος, αλλά μετά τα τριάντα δείχνει κάπως, πώς να το πω, …. μεσογειακός. Ναι, αυτός είναι ο ακριβής όρος. Δηλαδή όχι χάλια, αλλά σίγουρα όχι σαν τους πισινούς των Ρωσίδων πού μού έρχονται με τα ζωάκια τους. Αδικία της φύσης. Τι αδικία, καθαρός ρατσισμός!

Κόκκινο. Ο διπλανός ακόμα κοιτάζει στον καθρέφτη του και μάλλον προς τα εμένα. Πώς γίνεται όταν βιάζεσαι να σε πιάνουν όλα τα κόκκινα; Δεν απέκτησα ποτέ γραμματέα. Ευτυχώς πού, λίγο-λίγο, το αγάπησα το κτηνιατριλίκι. Όταν ήμουν φοιτήτρια, πήρα μια γάτα στο σπίτι και κατάλαβα πώς είναι να σε αγαπάει κάποιος χωρίς προσποίηση. Δεν κυνήγησα το διορισμό στο δημόσιο, γιατί μού άρεσε να φοράω στη δουλειά μου την άσπρη ποδιά και να μην έχω προϊστάμενο. Κι ας μού ΄λεγε η μάνα μου να το προτιμήσω. Τι περιμένεις; Γυναίκα χωρίς φιλοδοξίες η μαμά, παντρεμένη με προξενιό, μια ζωή συμβιβασμένη … Άσε κυρία μου την κόρη σου να κυνηγήσει τη δόξα και την επιτυχία. Αλλά κι ο μπαμπάς τα ίδια - βολεμένος στην Νομαρχία, μια ζωή μέσα στη χρυσή μετριότητα. Πώς τη γλύτωσα εγώ, δεν κατάλαβα. Έτσι λοιπόν, μετά το πτυχίο και αφού ξενιτεύτηκα πρώτα για λίγο ‘στας Ευρώπας’ για το μεταπτυχιακό μου και αφού ξεφραγκιαστήκαμε οικογενειακώς, φαγώθηκε και το μισό εφάπαξ του μπαμπά, γύρισα θριαμβευτικά, όχι στην άχαρη επαρχία μας, αλλά στη μεγάλη πόλη, όπου ξεκίνησε η επιστημονική – επαγγελματική μου καριέρα όπου φαγώθηκε και το υπόλοιπο εξάπαξ. Πολύ τρέξιμο στην αρχή, δάνεια, ενοίκια, ασφάλιση, έξοδα για εξοπλισμό και το χώρο, ίντριγκες, συνεργασίες, δύσκολο ωράριο, λυκοφιλίες με συναδέλφους, ανώμαλες φιλόζωες, βαρεμένοι πελάτες,αλλά και πολλές χαρές.Αν το αγαπήσεις θα σε αγαπήσει το κτηνιατριλίκι τελικά. Κι όλα αυτά με ή χωρίς σύντροφο - κυρίως όμως χωρίς. Ποιός και πόσο να αντέξει …

Πράσινο. Ακόμα απολαμβάνει το τσιγαράκι του. Το βλέμμα του είναι καρφωμένο πάνω μου, αλλά όχι μ’ ενοχλητικό τρόπο. Νιώθω λίγο περίεργα και κρατιέμαι να μην ανταποδώσω το χαμόγελο. Κάτι στο βάθος κινείται. Λίγοι τυχεροί και λίγοι τολμηροί που πέρασαν με κόκκινο πρόλαβαν να πάρουν σειρά στο επόμενο φανάρι. Ευτυχώς ακούω μουσική, για την ακρίβεια παίζει ένα CD της Τσανακλίδου. Θεά! Τι το ΄θελα τέτοιες στιγμές - με σκοτώνει κάθε φορά αυτό το τραγούδι- «Μαμά γερνάω» και με στίχο λεπίδι …«και τρέμω να ’μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα και ατυχής» … είναι που έκοψα και το παλιοτσίγαρο, αλλά τέτοιες στιγμές το χρειάζομαι. Είναι κι αυτό το βλέμμα από δίπλα. Αχ βρε Τάνια.

Κόκκινο. Τσούλισε λίγο το αμάξι. Ακόμα εκεί είναι ο διπλανός, στο ημιφορτηγάκι με το ίδιο βλέμμα. Χωρίς μαύρα γυαλιά. Καθαρό βλέμμα. Όμορφο. Μια στιγμή, να δω με τρόπο. Τούτος δεν είναι κι άσχημος. Τώρα χτενισμένος, με το μαύρο γυαλί και το τσιγάρο στο στόμα είναι αλλιώς. Σχεδόν νόστιμος. Τι σχεδόν, κούκλος είναι. Άντε πάλι. Σαν να μου χαμογελάει κιόλας. Λες να του αρέσω; Για να φτιαχτώ λίγο στον καθρέφτη μου, με τρόπο όμως, μην καρφωθώ - έτσι κι αλλιώς το κόκκινο αργεί να αλλάξει. Ευτυχώς τώρα που αργεί! Κοιτάζω διακριτικά τι γράφει στο πλάι το αμαξιού του. «Αλουμινοκατασκευές - Ειδικές εργασίες»! Ωχ! Σε σιδερά πέσαμε. Τι γκαντεμιά! Μα σιδεράς ή αλουμινάς, δεν ξέρω ποιά η διαφορά τους, αλλά και τι να λέει, και τα δυο με σίδερα έχουν να κάνουν. Κρίμα. Νάτος, πάλι εκεί, πήρε θάρρος ο κύριος και με κοιτάζει και χαμογελάει με αυτοπεποίθηση. Βρε παιδί μου, σαν πεινασμένος κοιτάζεις. Αλλά τι περιμένεις από κάποιον που κάνει χειρωνακτική εργασία. Αλλά μήπως και εγώ τέτοια δεν κάνω; Κοίτα είναι και χειρωνακτική η εργασία μου, αλλά κυρίως είναι πνευματική.

Πριν τα δεκαοκτώ ήμουν ήσυχη. Μαζεμένη. Άβγαλτη. Επαρχία βλέπεις. Είχα και το στόχο του πανεπιστημίου. Δεν χωρούσαν έρωτες. Φοιτήτρια όμως πήρα εκδίκηση. Όταν έφυγα από το σπίτι και τα αδιάκριτα βλέμματα, ζούσα την ζωή μου όπως την ήθελα. Τελικά, μου άρεσαν πολύ οι άντρες. Αφού στην αρχή έπαιξα και πειραματίστηκα με ένα κουτό αρσενικό, σε λίγο καιρό είχα διαλέξει τον πρώτο σοβαρό σύντροφο. Καλά περάσαμε, δε λέω, αλλά βλέπεις βαρέθηκα σύντομα. Σταδιακά ανέβαζα τον πήχη. Θα ήθελα ο άλλος να έχει δέκα στα δέκα. Χρόνο είχα πολύ μπροστά μου. Το σώμα μου ακόμα κρατούσε γερά, αν κι ο πισινός μου είχε αρχίσει αμυδρά ίσως να γίνεται, πως το είπαμε, μεσογειακός. Κι όμως λίγο πριν το τέλος των σπουδών μου ερωτεύτηκα σφόδρα πού λένε. Καλό παιδί κι ωραίος γκόμενος. Σπούδαζε ιατρική. Ο Τάσος από την Ελασσόνα είχε 9 στα 10.Αυτό που τα χάλαγε ήταν η προφορά του. Μιλούσε σαν τσέλιγκας. Αν και, με συνεχή προσπάθεια και ασκήσεις ορθοφωνίας, κατόρθωσε και τη βελτίωσε αισθητά, ήταν στιγμές, ειδικά όταν νευρίαζε, που νόμιζα ότι ήμουν η Γκόλφω. Παρολ’ αυτά προχώρησα. Αγαπηθήκαμε. Συζήσαμε για ένα χρόνο πριν πάρουμε τα πτυχία μας. Καλά ήταν. Όσο κι αν προσπαθήσαμε να κρατήσει αυτή η σχέση και μετά το πτυχίο, οι συνθήκες ήταν απαγορευτικές. Στρατός, ειδικότητα σίγουρα στο εξωτερικό για το Τάσο, εγώ θα έψαχνα το μεταπτυχιακό μου πιο νωρίς. Γενικά δυσκολία κι η δυσκολία, ως γνωστόν, σκοτώνει τον έρωτα. Και για να μην χάνουμε χρόνο και δάκρυα το τελειώσαμε εκεί. Κλάψαμε,ξενυχτήσαμε,ήπιαμε,πονέσαμε και το ξεπεράσαμε. Πάει λοιπόν κι ο Τάσος.

Αντε βρε παλιοφάναρο, άντε να ξεκολλήσουμε να πάμε στη δουλειά μας. Κοίτα το λιγούρη πως με κοιτάζει ακόμα. Σου γυάλισα έτσι, μαστοράκο; Μα αλουμινάς! Πού να τον κυκλοφορήσω ετούτον. Βέβαια, λένε ότι στο κρεβάτι αυτοί οι τύποι είναι ακούραστοι και αποδοτικοί. Άσε πού δεν έχουν και ψυχολογικά του τύπου - ποιός είμαι, γιατί ήρθα στη ζωή, θέλω να κάνω οικογένεια ή όχι, σκοτώνει ο γάμος το σεξ και άλλες ανοησίες. Μια γνωστή μου πέρυσι, η Τούλα από απέναντι, είχε κάνει ένα «αξέχαστο κρεβάτι» όπως το είπε, μ’ έναν ηλεκτρολόγο, τόσο πού μετά δεν μπορούσε να περπατήσει για δυο μέρες. Κομμώτρια βλέπεις η Τούλα, δεν το σκέφτηκε λεπτό. Ακόμα τον έχει στα πόδια της η Τουλίτσα κι όπως λέει το πάνε σοβαρά. Καλή η επιστήμη βρε φιλενάδα, αλλά σου κόβει πολλά τυχερά από τα αρσενικά. Είναι πού ο πήχης ανέβηκε και δεν τον φτάνουν όλοι.

Ακόμα κόκκινο. Δεν περνάει η ώρα, και ο άλλος εκεί, ακόμα με κοιτάζει. Μα τι τύπος είναι αυτός; Μπας κι είναι ανώμαλος; Χρόνια έχουν να με κοιτάξουν έτσι. Θυμήθηκα άραγε να πάρω το σωστά φάρμακα και εμβόλια; Αυτά τα άτιμα τα φιαλίδια πρέπει να τα ελέγχω δυο φορές πριν τα πάρω μαζί μου - μία για να ξέρω αν διαλέγω το κατάλληλο και μία να ελέγχω αν έχει λήξει. Τα καταραμένα, κάθε τόσο λήγουν. Όταν τα αγοράζω λέω ότι σε ένα-δύο χρόνια θα έχουν καταναλωθεί και ξαφνικά τσουπ, νάτα μπροστά μου. Ευτυχώς πηγαίνει καλά το ιατρείο. Βέβαια το ωράριο είναι σχεδόν απαγορευτικό για γυναίκα που θέλει οικογένεια και παιδιά. Μπα, δικαιολογίες. Η μάνα μου δηλαδή πώς μάς μεγάλωσε με τις κυλιόμενες βάρδιες στο νοσοκομείο; Υπήρχε όμως η γιαγιά τότε, ενώ εδώ στην μεγαλούπολη ποιός θα με βοηθήσει εάν γίνω μητέρα; Μα τι λέω, ποιά μητέρα, πού δεν έχω βρει ακόμα τον πατέρα! «Μετά τα τριάντα, δεν διαλέγεις, σε διαλέγουν» έλεγε η γιαγιά. Αυτά ίσχυαν προπολεμικά γιαγιάκα, της απαντούσα όταν ήμουν μικρή κοπέλα, πριν τα τριάντα δηλαδή. Τι; Καλά, πριν τα εικοσιπέντε. Λες να έχει δίκιο; Καμιά φορά, όταν με πιάνει η μαυρίλα μου, αυτή σκέφτομαι και το γνωμικό της. Και τι είμαι για να με διαλέξουν βρε γιαγιά, αυτοκίνητο; Είναι και πού της μάνας μου τής κόπηκε νωρίς η περίοδος, κοντά στα σαράντα. Άλλο άγχος κι αυτό. Έχω ακόμη περιθώριο, αλλά μέχρι να τον βρώ, μέχρι να τα βρούμε, μέχρι να δοκιμάσουμε τη συμβίωση και μετά, αν όλα πάνε καλά, να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδί …. χάνω το μέτρημα κάθε φορά και μου φαίνονται πιο κοντά τα σαράντα. Υπάρχει βέβαια κι η εξωσωματική που είναι και της μόδας, αλλά το αφήνω ως λύση σωτηρίας για τα πολύ δύσκολα.

Πράσινο, επιτέλους. Κοίτα τον αγενή, με προσπέρασε. Αλουμινάς βλέπεις, τι περιμένεις. Νόμιμα και από την λωρίδα του το έκανε ο άνθρωπος, αλλά εγώ ήθελα να είναι εκεί και να με κοιτάει. Μού άρεσε μάλλον. Σύνελθε, φωνάζει η φωνή της λογικής μέσα μου. Μαστοράκος είναι ο τύπος, δεν είναι του επιπέδου σου. Και ποιοί είναι δηλαδή για μένα; Οι τελευταίοι πού πέρασαν από το σαλόνι και από το υπνοδωμάτιο, ήταν ο ένας μόνο για το σαλόνι και ό άλλος μόνο για το υπνοδωμάτιο. Ψάχνω άντρα και για τους δύο χώρους, δύο σε ένα, υπάρχει; Τώρα πού το είπα, το πρώτο κριτήριό μου είναι η κάλτσα και το λευκό φανελάκι. Δεν μπορώ να έχω γυμνό άντρα στο κρεβάτι μου και να φοράει κάλτσες. Ή λευκό φανελάκι. Το χειρότερο, γυμνός άντρας με λευκό φανελάκι και κάλτσες. Το απόλυτο αντιερωτικό σχήμα. Ιδιοτροπίες θα μου πείς, ε; Άστο φιλενάδα, καλύτερα έτσι μόνη κι ας αργήσει το άσπρο άλογο με τον πρίγκιπα. Μα, γίνεται γυμνός πρίγκιπας με κάλτσες και φανελάκι; Αρκετά … κουράστηκα πια μ’ όλα αυτά.

Κόκκινο ξανά. Έφυγε κι ο αλουμινάς. Κρίμα και τελικά μού άρεσε πολύ το βλέμμα του. Κυνηγός βρε φιλενάδα, όχι μπαρμπούτσαλα. Ξέρω και τη θεωρία για τον γκόμενο-διάδρομο, που σε οδηγεί στον επόμενο δεσμό, αλλά δεν μού κάνει. Είναι ίδια με την θεωρία της μαϊμούς, πού μού έλεγε περήφανος ο αδερφός μου, καλός κόκορας και δαύτος. Η μαϊμού πρώτα πιάνει με το ένα χέρι το επόμενο κλαδί και μετά αφήνει το κλαδί που έπιανε πριν με το άλλο χέρι. Την πάτησε όμως με τη Νικολέτα και τώρα πίνει φρεντοτσίνο σε παιδότοπους ο αδερφούλης-πρώην Ταρζάν. Παρεμπιπτόντως, να θυμηθώ να τηλεφωνήσω για Χρόνια Πολλά για τα γενέθλια του ανιψιού.

Πράσινο επιτέλους! Πέρασα το πιο δύσκολο φανάρι. Σε λίγο στρίβω, έτσι λέει το GPS, και μετά είναι μία ευθεία. Η περιοχή είναι για να έρχεσαι μόνον ημέρα κι αυτό σε εργάσιμες ώρες. Ο κυρ-Φώτης έχει εδώ μια βιοτεχνία για μεταλλικές κατασκευές κι από φόβο πήραν ένα σκύλο για φύλακα. Όταν με ρώτησε αν μπορούσα να το αναλάβω, στην αρχή δίστασα, αλλά μετά δέχτηκα. Για καιρό μου έφερνε το κανισάκι του και τα λέγαμε λίγο. Γλυκός άνθρωπος ο κυρ-Φώτης. Παιδιά δεν είχε, χήρεψε σχετικά νωρίς και το έριξε στην δουλειά. Είχε μόνον έναν ανιψιό, πού, αφού τον σπούδασε στο πολυτεχνείο και μετά στο εξωτερικό για χρόνια, τώρα λίγο πριν την σύνταξη, τον κάλεσε να αναλάβει την επιχείρηση.

Να και το νούμερο 30. Πάρκαρα έξω κλείνοντας την είσοδο. Με το παρκάρισμα δεν τα πάω και τέλεια βλέπεις. Άλλος εγκέφαλος σου λέει ο γυναικείος, άλλη αντίληψη για τον χωροχρόνο! Δε φταίω εγώ. Εδώ είναι το μηχανουργείο ή όπως το λένε τέλος πάντων. Χτύπησα το κουδούνι κι άνοιξε η συρόμενη πόρτα. Στην υποδοχή ο κυρ-Φώτης, μου χαμογέλασε κρατώντας ένα όμορφο λυκοσκυλάκι στην αγκαλιά.

«Γειά σου Γιατρίνα μου, αυτός είναι ο Ερμής!» Κούκλος ο Ερμής. Χρειαζόταν τα πρώτα του εμβόλια κι είχε χτυπήσει με το πίσω πόδι σε μια λαμαρίνα, απαιτώντας ειδική φροντίδα. Όσο λοιπόν ασχολιόμουν με τον κούταβο, πήγε ο άνθρωπος στο γραφείο του.

«Mε συγχωρείτε δεσποινίς, μπορείτε να μετακινήσετε το αμάξι από την είσοδο; Θέλω να βγάλω το δικό μου.».Θα είναι κάποιος εξυπνάκιας, σκέφτηκα, που είδε γυναίκα οδηγό κι αμέσως ενοχλήθηκε. Περίμενε άνθρωπέ μου και λίγο. Γυρνώντας όμως, είδα το πιο όμορφο χαμόγελο των τελευταίων ετών. Κι ήταν πολύ οικείο. Ήταν αυτός, ο οδηγός του ημιφορτηγού! Μού φάνηκε ακόμη πιο όμορφος από κοντά!

«Να σας συστήσω. Από ’δω η γιατρός του Ερμή, Πέτρο μου, η Μαρία». Ο κυρ Φώτης είχε επιστρέψει με ένα πονηρό χαμόγελο. «Μαρία, ο ανιψιός μου ο Πέτρος. Αυτός μου χάρισε τον Ερμή. Τον έφερε από την Βιέννη». Μεγάλη αλεπού τελικά ο κυρ-Φώτης.

Η γη άνοιξε κάτω από τα πόδια μου, αλλά ευτυχώς μόνο στη φαντασία μου. Κράτησα με δυσκολία χαρακτήρα, αρκέστηκα σε ένα αινιγματικό χαμόγελο και ψέλλισα κάτι τυπικό. Αποχώρησα με όση αξιοπρέπεια βρήκα εκείνη τη στιγμή. Στην πραγματικότητα πετούσα από τη χαρά μου. Στο αμάξι, αφού απομακρύνθηκα λίγο, έβγαλα μια κραυγή ευχαρίστησης! Την επόμενη στιγμή όμως βούτηξα σε βαθιές σκέψεις. Συνειδητοποίησα πόση σημασία, στη ζωή μου, δίνω στη βιτρίνα κι όχι στο περιεχόμενο. Πόσους ανθρώπους έχω απορρίψει για λόγους που είχαν να κάνουν με την  επιφάνεια και όχι με την ουσία. Μεγάλο μάθημα το σημερινό. Τόσο μεγάλο που νομίζω ότι ο Πέτρος θα με θεωρεί άλλη μια ανόητη που μεγαλοπιάνεται. Σίγουρη απόρριψη από την αρχή κιόλας. Μου άξιζε. Ας πρόσεχα! Ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να κλάψω, όχι για τον Πέτρο, αλλά για μένα. Έβαλα να ακούσω πάλι το αγαπημένο μου τραγούδι της Τάνιας που με ταράζει. Τελικά στη ζωή μόνο ο έρωτας δε μας γερνάει μαμά.

Σταμάτησα στο πρώτο περίπτερο που βρήκα. Αγόρασα τρείς σοκολάτες και ένα πακέτο τσιγάρα και πήγα κατευθείαν στο σπίτι. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν. Μαζί μου πήρα και το cd της Τάνιας. Κρασί έχω πάντα στο σπίτι,ευτυχώς. Το βράδυ αυτό θα ήταν ξεχωριστό. Απολογισμός ,αναθεώρηση και κυρίως καθρέφτισμα.Συνομιλία με τον καθρέφτη μου μιας και έχω πολύ καιρό να το κάνω και σαν να έχει θαμπώσει. Με πήρε το ξημέρωμα να ακούω τις ίδιες μουσικές ,να καπνίζω όλα τα τσιγάρα, να αδειάζω το μπουκάλι και να ‘καθαρίζω’ την επιφάνεια του καθρέπτη . Στο μπάνιο έμεινα πολύ ώρα κάτω από το ζεστό νερό νιώθοντας την αγαλλίαση από το ξελάφρωμα.Έπειτα θαύμασα τα χρώματα της ανατολής και έφτιαξα τον πρωινό μου καφέ. Ξεκινούσε καινούρια μέρα.

Αργότερα στο ιατρείο χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν αυτός! Ήθελε, δήθεν, να με ρωτήσει κάτι για το κουταβάκι. Τού απάντησα να το φέρει από το ιατρείο να το εξετάσω πιο σωστά, μήπως, δήθεν, είναι κάτι σοβαρό.

Στον πόλεμο του έρωτα όλα επιτρέπονται! Στο ταβάνι του εξεταστηρίου σαν να είδα ένα στρουμπουλό μικρό ανθρωπάκι να χάνεται στο πουθενά κρατώντας ένα τόξο στο χέρι…

 *Γιώργος Κουπατσιάρης

*Ο Γιώργος Κουπατσιάρης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο κέντρο της Αθήνας το 1971. Μετά τις σπουδές του στην κτηνιατρική δραστηριοποιείται επαγγελματικά στις στις γειτονιές της Αθήνας παρατηρώντας τις αλλαγές στο σώμα της πόλης  και στους κατοίκους της.

 

 

back to top

jobs1    9160 Purina PPD Banner 300x90px-01    sales1

Χορηγός επικοινωνίας

eke  logo hcavs1      ivsa-sal2  ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information