facebook facebook facebook
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)
Σύνδεση (μόνο για Κτηνιάτρους)

Ορισμένα θέματα του diagnovet.gr απευθύνονται μόνο σε Κτηνίατρους.

Εάν επιθυμείτε να συνδεθείτε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο register@diagnovet.gr αναφέροντας:

• Όνομα & Επώνυμο
• Αριθμό Μητρώου του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.

(* Τα στοιχεία σας δεν χρησμοποιούνται για κανένα λόγο και το μήνυμα σας θα διαγράφεται με την επιβεβαίωση των στοιχείων)

Username:
Password:
Remember me
Menu

728x90 royal 02

Επικαιρότητα

 

«Ανθρωποζωονόσος»: Υφίσταται η έννοια της αντίστροφης ζωοανθρωπονόσου;

  • Επιμέλεια:  

Η ιδέα της αντίστροφης ζωοανθρωπονόσου αποτελεί ένα σημαντικό παγκόσμιο θέμα. Ζώα πλέον που εκτρέφονται προκειμένου να οδηγηθούν στην ανθρώπινη κατανάλωση μεταφέρονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και αλληλεπιδρούν με άγρια είδη, τα οποία δεν θα συναντούσαν σε φυσιολογικές συνθήκες. Με την ταχύτατη ανάπτυξη της ζωικής παραγωγής και την αυξανόμενη εμπορία ζώων σε συνδυασμό με τη διαρκή κινητικότητα των ανθρώπων είναι πλέον πιθανό ένα ανθρώπινο παθογόνο να ταξιδέψει μέσα σε ένα ζωικό οργανισμό και να φτάσει σε όλο τον κόσμο σε μόλις 24 ώρες.

Το γεγονός ότι ασθένειες μεταδίδονται από τους ανθρώπους στα ζώα πιθανώς δεν προκαλεί έκπληξη. Υπολογίζεται ότι το 61,6% των ανθρώπινων παθογόνων θεωρείται πως αποτελεί παθογόνο πολλών ειδών και μπορεί να μολύνει μία μεγάλη ποικιλία ζώων. Επιπροσθέτως πάνω από το 77% των παθογόνων, τα οποία μολύνουν ένα κοπάδι ζώων αποτελούν παθογόνα για πολλά είδη οργανισμών.

Μία από τις πρώτες μελέτες που παρουσίασε την ιδέα της ανθρωποζωονόσου διεξήχθη το 1988 και αντικείμενο έρευνας ήταν τα δερματόφυτα του γένους Microsporum και Trichophyton. Οι συγγραφείς ανακάλυψαν ότι οι μύκητες αυτοί μπορούν να μεταδοθούν από ζώο σε ζώο, από άνθρωπο σε άνθρωπο, από ζώο σε άνθρωπo και από άνθρωπο σε ζώο. Στα μέσα του 1990 η επιστημονική κοινότητα εστίασε σε βακτήρια όπως ήταν το ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη στέλεχος Staphylococcus aureus (MRSA) και στο Mycobacterium tuberculosis. Στα τέλη του 1990 ξέσπασε ενδιαφέρον και για τους ιούς που κορυφώθηκε το 2009 με την πανδημία της Η1Ν1 γρίπης των χοίρων. Από το 2000 ξεκίνησαν έρευνες να μελετούν την ικανότητα των παράσιτων να μεταδίδεται από τους ανθρώπους στα ζώα περιλαμβάνοντας πρωτόζωα όπως η Giardia duodenalis και το Cryptosporidium parvum.

Το 2006 δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Veterinary Microbiology μία μελέτη, η οποία πραγματευόταν τον MRSA σε κατοικίδια ζώα και τη μετάδοση του μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Κατέληξαν στο ότι ο MRSA κατά πάσα πιθανότητα μεταδίδεται και από τους ανθρώπους στα ζώα και από τα ζώα στους ανθρώπους, για αυτό αποτελεί αναδυόμενο επικίνδυνο παθογόνο. Στο άρθρο αναφέρεται η χαρακτηριστική περίπτωση ενός ζευγαριού,το οποίο μολυνόταν επανειλημμένα από τον MRSA. Η επαναμόλυνση σταμάτησε μόνο όταν ο σκύλος τους ταυτοποιήθηκε ως η πηγή του συγκεκριμένου σταφυλόκοκκου και δόθηκε θεραπεία. Η υπόθεση εργασίας σε αυτό το περιστατικό είναι ότι ο σκύλος μολύνθηκε αρχικά από το ζευγάρι και μετά με τη σειρά του έγινε δεξαμενή του παθογόνου που μόλυνε κάθε φορά το ζεύγος, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο. Το 2004 δημοσιεύτηκε μία μελέτη που περιέγραφε την περίπτωση ενός Yorkshire terrier τριών ετών, το οποίο παραπέμφθηκε από το πανεπιστήμιο του Tennesse με ανορεξία, έμετο και επίμονο βήχα. Μετά την διενέργεια πολλών test συμπεριλαμβανομένης και της νεκροψίας οι συγγραφείς κατέληξαν στο ότι έπασχε από φυματίωση. Ο ιδιοκτήτης του σκύλου έπαιρνε θεραπεία για τη φυματίωση για έξι μήνες. Αυτό το περιστατικό ήταν η πρώτη αναφορά μετάδοσης φυματίωσης από τον άνθρωπο στο σκύλο. Και οι γάτες είναι ευάλωτες στη φυματίωση, αλλά τις περισσότερες φορές μολύνονται είτε από το Mycobacterium bovis των βοοειδών ή σπανιότερα από το Mycobacterium avium των πτηνών. Στην πορεία αναφέρθηκαν και άλλα 3 περιστατικά που αφορούσαν τη μετάδοση φυματίωσης από τον άνθρωπο στους ελέφαντες σε ένα ζωολογικό κήπο στο Illinois.

Το 2009 εμφανίστηκε το πρώτο καταγεγραμμένο περιστατικό μετάδοσης θανατηφόρου παθογόνου από άνθρωπο σε γάτα που αφορούσε τη γρίπη από τον ιό H1N1 που συνέβη στο Oregon. Ο ιδιοκτήτης της γάτας είχε παρουσιάσει σοβαρά συμπτώματα γρίπης και έπρεπε οπωσδήποτε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. H γάτα του, η οποία διαβιούσε σε διαμέρισμα και εντός του οποίου δεν ερχόταν σε επαφή με άλλους ανθρώπους ή ζώα, αργότερα πέθανε από πνευμονία που προκλήθηκε από λοίμωξη από τον H1N1. Περαιτέρω λεπτομέρειες του περιστατικού δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Veterinary Pathology.

Το 2011 και 2012 ερευνητές ταυτοποίησαν πάνω από 13 γάτες και ένα σκύλο με λοίμωξη από τον ιό H1N1, ο οποίος είχε προέλθει από ανθρώπινη επαφή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το γεγονός ότι τα συμπτώματα των ζώων ήταν παρόμοια με εκείνα που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι φορείς, τα οποία γρήγορα εξελίχθηκαν σε αναπνευστική νόσο, απώλεια όρεξης και σε ορισμένες περιπτώσεις θάνατο.

Από όλα τα ζώα oι γορίλες και οι χιμπατζήδες είναι πιθανότατα τα πιο επιρρεπή είδη όσον αφορά τη μετάδοση ασθενειών από τον άνθρωπο, εξαιτίας του ότι είναι γονιδιακά και φυσιολογικά περισσότερο συγγενείς από τα υπόλοιπα είδη. Δεδομένου της λαθροθηρίας, της έλλειψης φυσιολογικού ενδιαιτήματος, της ύπαρξης πάρκου άγριας πανίδας και ζωολογικών κήπων συχνά άνθρωποι και πρωτεύοντα έρχονται σε επαφή, κατά την οποία μπορεί να προκληθεί μετάδοση από το ένα είδος στο άλλο.

Το 2003, 2005 και 2006 υπήρξαν περιστατικά θανατηφόρου αναπνευστικής νόσου που ξέσπασαν σε άγριους χιμπατζήδες στο Εθνικό Πάρκο της Τανζανίας. Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα κοπράνων από μολυσμένους και μη μολυσμένος χιμπατζήδες και ταυτοποιήθηκε ένας ανθρώπινος Metapneumovirus, ο οποίος είχε τροπισμό στο ανώτερο αναπνευστικό και προκάλεσε τη λοίμωξη. Όμοιο περιστατικό καταγράφηκε το 2009 στο Chicago, όπου οροθετικοί στον Μetapneumovirus φύλακες του ζωολογικού πάρκου μετέδωσαν τη νόσο στους εξημερωμένους χιμπατζήδες.

Και ένα ακόμα είδος που αναφέρθηκε μετάδοση παρασίτων από τον άνθρωπο σ’ αυτό είναι ο Αφρικανικός διάστικτος σκύλος. Το 2010 δημοσιεύτηκε μία μελέτη, κατά την οποία σε δείγματα κοπράνων του Αφρικανικού διάστικτου σκύλου ανιχνεύτηκε Giardia duodenalis σε ποσοστό 26% σε άγρια ζώα και 62% σε ζώα εξημερωμένα. Κατά την ταυτοποίηση του παρασίτου παρατηρήθηκε ότι ο υπότυπός του εμφανίζεται συχνά στους ανθρώπους παρά σε κυνοειδή. Tα συμπτώματα περιλαμβάνουν τη διάρροια, τη ναυτία, το κοιλιακό άλγος και τη μειωμένη όρεξη. Οι συγγραφείς κατέληξαν στο ότι αυτό το παράσιτο εισήλθε στον πληθυσμό των σκύλων μέσω της αλληλεπίδρασης τους με τους ανθρώπους και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε μετάδοση από σκύλο σε σκύλο δίνοντας υπόνοια για μία νέα ανερχόμενη απειλή.

Παρόλο που η έρευνα που αφορά τις ανθρωποζωονόσους είναι λίγη είναι σημαντικό και επείγον να εμβαθύνουμε σε αυτόν τον τομέα. Εάν τα ανθρώπινα παθογόνα είναι σε θέση να μολύνουν άλλα είδη και αυτά τα είδη μπορούν να αλληλεπιδράσουν με ανθρώπους και να ταξιδέψουν σε μεγάλες αποστάσεις τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας σοβαρής πανδημίας. Βέβαια όπως γνωρίζουμε τα περισσότερα παθογόνα μεταλλάσσονται από είδος σε είδος και πιθανώς μπορεί να γίνουν έτσι λιγότερο επικίνδυνα για τους ανθρώπους χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο.

-Επιμέλεια θέματος-
Μαρία Ζαχαροπούλου

back to top

jobs1   9160 Purina PPD Banner 300x90px-01   sales1

Χορηγός επικοινωνίας  eke logo hcavs1    ivsa-sal2 ivsa-kar1

ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Άλογο
Γάτα
Σκύλος
Κουνέλι

Κατά την περιήγησή σας στο diagnovet.gr αποδέχεστε τη χρήση των cookies Περισσότερα.

EU Cookie Directive Module Information